Drudge jaagt op een nazi-held, ook de moordenaar van zijn broer

recensie Na de ineenstorting van Hitlers rijk ontsnapt een oorlogsmisdadiger uit een kamp van de geallieerden in de Beierse Alpen.

Deze Seyss, bijgenaamd 'De witte Leeuw' is niet de eerste de beste: hij was een sprinter op olympisch niveau, ook al kon hij in 1936 tot afschuw van de nazi's de zwarte Jesse Owens niet verslaan. Hij heeft een missie. En een achtervolger. Officier van justitie Devlin Judge, bezig met de voorbereidingen van het proces tegen Göring, heeft een bittere appel met hem te schillen: Seyss heeft zijn broer vermoord. Judge krijgt een week de tijd om zijn vijand te vinden. Het lijkt een 'mission impossible,' want Seyss heeft helpers op hoge plaatsen. En dat zijn niet alleen zijn oude nazi-kameraden. Als Christopher Reich zijn huiswerk voor zijn boek 'De Loper' goed heeft gedaan (en niets wijst op het tegendeel) zijn we toentertijd aan een groot gevaar ontsnapt. De rillingen lopen je over de rug als je bedenkt hoe het zou hebben kunnen zijn en Reich weet die inktzwarte bijna-toekomst overtuigend op te roepen. Spannend als de hel is dit boek. Jonge, jonge, voor wie het nog niet wist: een paar geallieerde oorlogshelden waren bijzonder enge mannen, die zich ver verheven voelden boven het lot van de gewone man. En als zij hun zin hadden gekregen... Wel, lees 'De Loper'. Huiver en geniet.

Ook in 'De Moord op Leon Culman' van de Deen Bjarne Reuter speelt de Tweede Wereldoorlog een grote rol, maar dat blijkt pas aan het eind. Als het boek begint is deze al meer dan vijftig jaar voorbij. De 78-jarige gepensioneerde hotelbediende Leon Culman krijgt op een ochtend een aangetekende expresbrief waarin staat geschreven: ,,Vandaag zul jij geliquideerd worden als straf voor wandaden uit het verleden.' Het is een donderdag, de dag waarop Culman en zijn vrouw altijd oude vrienden te eten krijgen en Culman gaat in de volgende uren heden en verleden nauwgezet na: wie van hen haat hem zozeer dat hij zijn dood wenst? Hij moet wel iedereen uit zijn kring verdenken, vooral als hij ontdekt dat de brief op zijn eigen schrijfmachine is geschreven. Zelfs zijn bloedeigen vrouw...? En wat zijn die wandaden uit het verleden? Heeft hij ze in Denemarken gepleegd? Of in Amerika, waar hij een tijdlang woonde, het land waar hij nog altijd naar terugverlangt? Daar blijft hij de hele dag over piekeren, maar het blijft de lezer niet verborgen dat hij om een bepaalde periode heendraait als een kat om de hete brij. Ongeveer de helft van het boek is heel spannend, daarna gaat de rek er een beetje uit. En aan het eind kun je alleen maar denken: ach, was dat alles? Zo'n menselijke fout, moet die iemand na vijftig jaar nog worden aangerekend? Maar Bjarne Reuter is een strenge rechter. Mede omdat hij de oorlog niet heeft meegemaakt, vermoed ik.