Tuin te kijk

recensie De vrijwel ononderbroken regen van de afgelopen weken heeft menige tuinier tot wanhoop gebracht. Van een fraaie zomer kwamen we in één keer in de herfst terecht, zonder de heerlijke, nazomerse dagen van september. Tussen de buien laat de zon zich af en toe zien, maar te weinig om de verpieterde bloemen op te peppen, laat staan om de najaarsbloeiers voldoende te verwarmen. Die staan maar wat te kleumen en houden hun knoppen stijf gesloten.

Bo ven het Westerleese Zonneleen schijnt zich zo'n beetje elke wolk te hebben ontladen die Groningen aandeed. Desondanks waagden vorige week de eerste knoppen van de herfstasters zich daar aan ontluiking. Kennelijk is het besef doorgedrongen dat ze de warme septemberzon wel kunnen vergeten en als ze nog zaad willen maken moet er gebloeid worden. Ze bevinden zich in goed gezelschap want ondanks de aanhoudende regen staat er nog van alles te glimmen in deze bordertuin. Natuurlijk, de hoofdbloei van monarda, dropplant, flox, virginische lobelia en virginische ereprijs - om maar enkele van de vele bloeiers te noemen - is voorbij, maar in Het Zonneleen hebben ze voldoende kleur om van een bloeiende tuin te kunnen spreken. En die kleur neemt alleen maar toe als de rijkelijk aanwezige asters eenmaal zijn opengebarsten.

Maar laat ik bij het begin beginnen; bij het kronkelende paadje dat je dwars door de bloeiende planten van de ondiepe voortuin geleidelijk achterom voert. Na een waarschuwing dat de hond er is om te aaien en niet om mee te spelen betreed je de tuin. Wat een opluchting. Nergens buxushaagjes of andere gesnoeide 'elementen', maar gewoon een Engelse tuin met gazon en diepe, rijk gevulde borders. Weelderig buitelen de planten over elkaar heen en de kleurstelling in roze, lila en blauw is bepaald vriendelijk voor de ogen. Zelfs het geel van de Salvia glutinosa is zo zacht, dat het niet uit de toon valt.

De eigenaresse - of moet ik zeggen de creatrix? - van deze tuin waarschuwt ons voor het natte gazon. Op hetzelfde moment barst een bui los. Het winkeltje met zaden, tuinlantaarns en diverse andere producten waar je als tuinier kennelijk in geïnteresseerd moet zijn (waxjassen! servies met bloemetjes!) houdt ons slechts kort bezig. Gelukkig schenkt ze thee en koffie op het geheel overdekte terras, dus we besluiten de tuin eerst maar eens vandaar te bestuderen. Eenmaal gezeten ontwaren we tot onze verbazing een thuja en een spar die nogal detoneren naast de vijver; de Zonneleners zullen er wel aan gehecht zijn. Mooier zijn de roodbladige hazelaar en prunus en de forse berken, die zowaar een heuse border onder hun gebladerte tolereren. De herhaling van plantengroepen in telkens andere combinaties geeft een fraaie verdeling van kleur over de tuin. Pas als de regen stopt, kunnen we de bloemen en planten nader bekijken. Voorzichtig wagen we ons op het doornatte grasveld en merken plotseling dat de border aan het einde wijkt. De tuin loopt door! Voor onze ogen ontrolt zich een tweede gazon, met appelbomen en links en rechts dezelfde weelderige borders als in de eerste tuin. Alleen is dit gazon zo vermoerast, dat we niet verder kunnen. Dan maar achterom langs een kruip-door-sluip-door-paadje, overgaand in een met clematis en blauwe regen begroeid gangetje. Zo komen we helemaal achter in de tuin, waar we plotseling een prieel ontdekken, dat zo rijkelijk door rozen is omkaderd, dat je het vanuit het huis amper ziet. Dat is nou het aardige van deze tuin, je komt voortdurend voor verrassingen te staan. En als je terug loopt, valt je weer van alles op: een begroeide duiventil, een vogelbadje of een versteende poes op tafel. Maar vooral knap is de nonchalance waarmee de planten op hun plek lijken te staan; in werkelijkheid zit hier natuurlijk jaren werk in en weken van opbinden en bijknippen. En dankzij dat opbinden oogt deze tuin nu nog zo mooi. Want hoe stevig een plant van zichzelf ook is, bij zoveel regen kiepert die vroeg of laat om.