Dansen gaat het best op drum & basgitaar

recensie AMSTERDAM - Drum Rhythm vierde afgelopen weekeinde zijn tienjarig jubileum en kende twee veranderingen ten opzichte van vorig jaar: de locatie (het Java Eiland in plaats van de Westergasfabriek) en de duur: drie dagen in plaats van twee. Wat bleef was de dwarsdoorsnede die het festival biedt van de hedendaagse dansmuziek. Verrassende bands leidden tot de onvermijdelijke conclusie dat de combinatie drumstel-basgitaar het nog steeds wint van de draaitafel.

Outkast en King Britt zegden op het laatste moment af. Met name de afwezigheid van de laatste, die zowel een DJ-set als een regulier optreden zou doen, was een aderlating. De Amerikaan die per album een compleet decennium herdefinieert, had een van de klappers van het festival kunnen worden. Bij zijn debuut gaf Britt zijn visie op jaren zeventig funk, met de nieuwste CD 'For Re-Members Only' doet hij dat met de jaren tachtig.

Over de vervangers was niemand teleurgesteld. Naast de legendarische funkband Cameo bleek vooral de hiphopformatie Black Eyed Peas een openbaring. De drie rappers, ondersteund door een fel scratchende DJ en een complete liveband, brachten een echte hiphopshow die met freestyles, een staaltje breakdance en het creëren van een party-sfeer duidelijk knipoogde naar the old school, de begindagen van de hiphop.

De tweede dag van het festival stond sowieso in het teken van hiphop, met een opvallend geringe Amerikaanse inbreng. Lone Catalysts en human beatboxer Rahzel moesten hun kwantitatieve meerdere erkennen in de Europese hiphop-afvaardiging (The Proov, Ty, Brainpower, Saïan Supa Crew). Rahzel wist dan weer wel iedereen te verbazen toen hij met zijn keel een hiphopbeat nadeed en er tegelijkertijd overheen begon te rappen.

De tiende editie van Drum Rhythm was het festival van de bands, en niet eens van de bekendere. Reprazent (organische drum & bass) heeft een geduchte live-reputatie, maar speelde enigszins op de automatische piloot. Het optreden van Basement Jaxx een dag eerder was bloedeloos en flets. Het duo moet duidelijk nog nadenken over hoe de nummers van hun aanstaande CD Rooty op een podium neer te zetten, want gewoon een plaatje opzetten en een zangeres er met de haren bijsleuren was wat al te gemakkelijk.

Nee, dan de harde werkers van Red Snapper, wiens optreden werkelijk stond als een huis van gewapend beton. De band kreeg iedereen tot ver na middernacht aan het dansen. Funky baslijnen waren er ook bij liveband The Bays, de verrassing van de eerste avond. Dan drum & bass, dan weer dubreggae, soms behoorlijk noisy, maar altijd strak gespeeld en dansbaar. Het duo Badmarsh & Shri, ook een verrassing, nam geregeld gas terug met esoterische en exotische stukjes dwarsfluitspel. Het waren mooie, dromerige opstapjes naar heftige dance met Indiase inslag, vol ratelende tabla's en wederom hyperaanstekelijke basgrooves.