Coïncidentie

recensie Wim Hazeu vertelde eens dat zijn dag pas goed is, wanneer hij een 'coïncidentie' heeft meegemaakt - een moment waarop verschillende dingen samenlopen, zonder dat dit nu direct logisch is. Als voorbeeld noemde hij de keer dat hij in de auto op de radio een dominee hoorde over Davids langharige zoon Absolom. Al luisterend reed hij verder tot hij voor een stoplicht moest wachten. En wat gebeurde? Juist op het moment dat de predikant het woord Absolom weer in de mond nam, zag Hazeu een kapperszaak met een lichtbord met de naam Kapsalon erboven.

Zelf had ik daar niet zoveel last van, van coïncidenties. De laatste tijd verandert dat. Zo vond ik onlangs net nadat ik schaatsen probeerde te leren op de Jaap Edenbaan een serie oude Brio-plaatjes met jongens als Ard Schenk en Kees Verkerk erop, schaatsend op dezelfde ijsbaan. Je zag het aan de lichtjes. En vorige week gebeurde het volgende. Bij vrienden bladerde ik wat in 'Asbestemming' van A. F. Th. van der Heijden en werd getroffen door een passage waarin de schrijver fotograaf Koen Wessing ontmoet, die op zijn beurt weer een recensent ontmoet, die hem ontroerd heeft met een aan zijn werk gewijd stukje. Dat maakte hij niet vaak mee. Vreemd, dacht ik, waarom krijgt zo'n man zo weinig waardering? Maar ik was te vroeg. Thuisgekomen zag ik hem opeens, met die doorleefde kop van 'em. Op de omslag van de jongste Vrij Nederland. Als beste in zijn vak. Ik dacht aan Hazeu en wist, deze dag kan nooit meer stuk.