Basement Jaxx - Kish Kash

recensie Zo rond de millenniumwisseling maakten ze helemaal de juiste muziek op het juiste moment. Felix Buxton en Simon Ratcliffe, de mannen achter de formatie Basement Jaxx, waren hot en hun kleurrijke, opzwepende dancetracks dé dancesound van het moment. Drie jaar later heeft de dancescene echter alweer talloze gedaanteverwisselingen ondergaan en moeten ook Buxton en Ratcliffe verder.

Maar in plaats van een nieuwe dance-stijl te lanceren komen de heren op hun nieuwe cd 'Kish Kash' met een bizarre mengelmoes van stijlen. Zeggen dat 'Kish Kash' als los zand aan elkaar hangt, is zelfs nog een understatement. Dat suggereert namelijk dat er nog enige samenhang tussen de nummers is en dat is nadrukkelijk niet het geval. Veertien nummers lang springen Buxton en Ratcliffe onrustig heen en weer tussen de meest uiteenlopende stijlen. Een mopje synthesizerpop in de trant van de Pet Shop Boys wordt afgewisseld met Prince-achtige funk en kitschy disco. En is dat niet Siouxsie Sioux (van wijlen The Banshees) die 'Cish Cash' volzingt? Creatief met stijlen, het kan best leuk zijn. Denk maar aan Beck. Maar dan moeten de afzonderlijke nummers wel overtuigen of op zijn minst swingen. Maar de nummers op 'Kish Kash' doen noch het een noch het ander. Daar helpen zelfs gastoptredens van Me'Shell Ndegéocello en Dizzee Rascal niet aan. Daarmee is het derde studio-album van Basement Jaxx niet alleen de vaagste plaat van het jaar, maar ook een smet op het oeuvre van Buxton en Ratcliffe.