*

 

Centimeter? Nee, c-mineur!

Rinske Wels − 27/01/03, 00:00

opinie Iedereen kent de eerste paar maten van Beethovens Vijfde symfonie, maar dan. Tsja, als je Hans Liberg heet, ontaardt dat natuurlijk via de 'Vlooienmars' in 'Brandend zand', de hit van Anneke Grönloh. ,,Vond u het wat, de opening? Spelen we hem gewoon nog een keer.'' Voor wie het te hard vindt is er een seniorenversie, de aanleunvariant: jazzy en veel zachter gespeeld.

De nieuwe show van Liberg heet 'Tatatata', naar de openingsmaten van die bekende Beethovensymfonie. Een popmuzikant avant la lettre, met in ieder geval het gehoor van een popmuzikant (zo doof als wat). Om aan te tonen dat het echt zo is, zingt Liberg meteen een Beatles-tekst op de muziek van de 'Mondschein'-sonate. Intelligente muziekgrappen aan elkaar rijgen is de stiel van Liberg, al sinds het begin van zijn cabaretcarrière die in 1983 begon bij het Cameretten festival, waar hij in de finale achter Brigitte Kaandorp eindigde. Het is ook nu weer wat hij doet en hij laat zich deze keer bijstaan door twee zowel keurige als vaardige muzikanten: André Versluijs op basgitaar en op drums Martijn Klaver.

Toch zal niet iedereen alles begrijpen kunnen volgen, zo vliegensvlug als Liberg van het ene muziekstuk in het andere duikt, daarbij geen onderscheid makend tussen klassieke of lichte muziek. En als iemand c-mineur voor centimeter aanziet: ,,Dan spelen we het op schaal vanavond, er zijn duidelijk twee doelgroepen.'' Dat is ook al te zien in de kleding van Liberg zelf: van boven een keurig zwart jasje over een wit overhemd, van onder een 'ordinaire' trainingsbroek. Liberg bedient als ras-entertainer al zijn publiek en ogenschijnlijk zonder veel moeite. Hij is enorm ad rem en zeer op de (muzikale) actualiteit gespitst. Een stand up musician, die snel en gemakkelijk reageert op de aanwijzingen die in groten getale vanuit de zaal worden geroepen. Alsof het publiek een enorme inspraak heeft in het programma. Maar daar zit 'm nou net de kneep. ,,Noemt u eens een zware componist.'' Stoere jongen die dan geen Wagner roept. Liberg mikt keer op keer op de eerste associatie, waardoor mensen dénken dat ze het voor het zeggen hebben, maar ondertussen hij toch gewoon zijn eigen programma kan afwerken. Voor de zaal is het de helft van de lol en voor Liberg waarschijnlijk ook, dus gaat iedereen meer dan tevreden naar huis.

mailIcon print |