The Sopranos serie 1 t/m 3

recensie Er is al veel gezegd en geschreven over 'The Sopranos', maar het blijft een magnifieke openingsscène: de eerste blik op het dragende personage van de serie, maffiabaas Tony Soprano (James Gandolfini) komt vanuit de dijen van een bronzen beeld in de wachtkamer van zijn (vrouwelijke) psychiater, Dr. Melfi.

Even later is er het zwijgende ongemak in haar geheel gefineerde spreekkamer. Wat of hij dacht bij het filmen van deze scène, vraagt acteur/regisseur Peter Bogdanovich aan regisseur David Chase op de dvd in het audiocommentaar bij deze eerste aflevering. ,,Niks'', zegt Chase, net zoals hij de heerlijk broeierige openingstune, 'I woke up this morning, and I got myself a gun', op een dag gewoon op de radio hoorde. En dat terwijl die blik-vanuit-de-dijen al is geïnterpreteerd als symbool voor de manier waarop Tony is ingeklemd door de vrouwen in zijn leven: zijn kille moeder, zijn ontevreden vrouw Carmella, zijn gewetenloze dochter Meadow, zijn lastige Russische minnares Irina en nu ook nog een vrouwelijke psychiater.

Ach, het is leuk om met de regisseur mee te kijken, maar willen we in alle gevallen precies weten wat Chase wel of niet beoogde met bepaalde keuzes? De lol van het hineininterpretieren is ook wat waard. Dat de uitgebreide vrouwencast van Tony een interessanter karakter maakt dan wanneer we hem alleen door zijn gangstermaten omringd zouden zien moge duidelijk zijn. In Amerika is de serie allang een klassieker, overladen met prijzen en lovende kritieken, hier zijn pas twee series op televisie vertoond. Voor wie niet af wil wachten zijn er nu de dvd's.