Fantastische raps en poëtische liedjes

opinie Trekken jonge cabaretiers ook voornamelijk jong publiek? Als we afgaan op de voorstellingen van cabaretiers Klaas -'Mix'- en Ernst van der Pasch -'Weg'- wel. Veel jongeren tussen de 16 en 25 komen kijken of ze iets kunnen terugvinden van hun eigen belevingswereld. Beide cabaretiers vullen dat op eigen wijze in, allebei geholpen door muziek.

Al in zijn vorige programma 'Extreem' won Klaas (van der Eerden) de jongeren voor zich. Nu kijken ze verwachtingsvol. Zal hij weer gaan beatboxen? Gaat hij dwarsfluit-rappen zoals alleen Klaas dat kan? Het antwoord is snel gegeven: ja! En daarmee is 'Mix' eigenlijk een voortzetting van zijn eerste voorstelling. Vermakelijk, zeker, maar de verrassing is er wel een beetje af. 'Mix' gaat over allerlei vormen van eenzaamheid. Eenzaam in de Amsterdamse wijk Bos en Lommer, waar je nauwelijks aansluiting hebt met je buren. Eenzaam is Klaas als hij, zoals vroeger, een weekendje weg gaat met vrienden. Toen gezellig doorzakken en ouwehoeren, nu hebben ze allemaal een vriendin. Dus vroeg op, want dan heb je nog wat aan je dag. En tussendoor wordt de afwas gedaan. De stelletjes hebben de slaapkamers in beslag genomen, voor Klaas blijft de bank over. Aan het eind vertelt hij een sprookje waarin de hoofdpersoon de Black en Decker pakt en zichzelf in tweeën zaagt om minder eenzaam te zijn.

Sommige scènes gaan helaas te lang door of verzanden jammerlijk. Waar Klaas het van moet hebben is zijn muzikaliteit. Zijn raps zijn fantastisch. Daar gebruikt hij een computertje voor. Als hij een melodielijn inzingt, herhaalt het ding het automatisch. Op die manier kan hij verschillende laagjes over elkaar heen laten lopen en bouwt hij ter plekke een nieuw nummer. Erg knap gedaan. Met zijn gespeeld verlegen voorkomen krijgt Klaas uiteindelijk niet alleen de sympathie van de meisjes, hij pakt iedereen in.

Daarin is 'Weg', de derde voorstelling van Ernst van der Pasch, anders. Hoewel hij in zijn openingslied nog zingt dat hij voor iedereen beschikbaar is, is hij er veel minder op uit om zijn publiek te behagen. Hij stelt liever scherpe vragen, ook aan zichzelf. Een cerebrale jongen met romantische inslag die het leven en de liefde probeert te verklaren. En dus horen we gesprekken met zijn nog ongeboren kind, een terugkerend verhaal over de drijfveren van iemand die verschrikkelijk dik is en de boodschap die zijn te jong gestorven vriend hem meegaf: 'Gooi alle overbodige shit overboord en keer terug naar de essentie.'

Ook in 'Weg' is het muzikaal allemaal dik in orde. Van der Pasch maakt dan slechts gebruik van een piano, daarnaast heeft hij de beschikking over een warme stem. Zijn liedjes zijn als zijn verhalen: licht poëtisch en meestal verbaasd van toon. En wat 'Weg' betekent? Het is een actie die Van der Pasch op touw wil zetten. Iedereen krijgt een sticker met daarop 'Weg'. Die mag je op iets of iemand plakken waarvan jij vindt dat het weg moet. Drie stickers? Daadwerkelijk oprotten. Nergens is hij zo stellig als hier. Voor andere problemen heeft hij geen antwoorden noch geeft hij zijn mening. Dat stelt teleur, want om in Van der Pasch zijn eigen woorden te spreken: 'Als je geen onderdeel bent van de oplossing, ben je onderdeel van het probleem.'