Verloren paradijs

recensie 1. IRRüVERSIBLE

Een man verplettert andermans hoofd met een brandblusser. Een vrouw wordt in een voetgangerstunnel vernederd, verkracht, geschopt. De regisseur roept dat tijd alles vernietigt en dat de wereld is gedrenkt in bloed en sperma. Tja. Waarom zou je iemand toch naar 'Irréversible' toe willen sturen? Omdat het een film is die het bedoelde schokeffect ver ontstijgt. Een film met een geniale vorm, een die de waarheid dient. En omdat je dankzij de omkering van chronologie naar huis gaat met wat er het eerst was. Simpele beelden die naar binnen komen als nooit tevoren. Een vrouw mijmerend in het gras. Kinderen spelend onder een watersproeier. Het verloren paradijs.

2. MULHOLLAND DR.

Hitchcock herleeft, net als David Lynch zelf. Sex en dood. Droom en werkelijkheid. Echt en onecht. Blondine en brunette. Een vreemde hospita, eng bejaard echtpaar, geheimzinnig blauw sleuteltje. Geen touw aan vast te knopen, maar je blijft zoeken en achteraf denk je het draadje toch vast te hebben. Met een heel bijzondere hoofdrolspeelster: Naomi Watts. Een prachtige autorit; oneindig weemoedig door de Hollywood Hills.

3. 8 FEMMES & JA ZUSTER, NEE ZUSTER

Van filmmusicals hield ik nooit zo totdat grote regisseurs van nu naar dat genre van toen begonnen terug te verlangen. Het bracht ons de 'campy' karaoke-musical. Liefst met ietwat vals zingende bekende sterren, over-gechoreografeerde danspasjes en vertrouwde liedjes. Dit jaar de filmglitter en -glamour van '8 Femmes', en de huis-tuin-en-keuken-humor van 'Ja zuster, nee zuster'. Mooiste moment: de tranen van Isabelle Huppert.