Tori Amos bleek en braaf

recensie De vloer van Ahoy' was van voor tot achter bekleed met stoeltjes, opgesteld in keurige rijen. In de wandelpaden werden zelfs programmaboekjes verkocht. Dit was geen popconcert, maar een zitconcert. Achteraf bekeken paste deze staat van fysieke inactiviteit inderdaad het beste bij het bleke optreden dat Tori Amos haar publiek voorschotelde.

De scharlaken zangeres groeide in de jaren '90 met albums als 'Little earthquakes' en 'Under the pink' uit tot de Amerikaanse evenknie van PJ Harvey, tot de hogepriesteres van de pop die met haar grillige muziek en schaamteloze eerlijkheid van haar teksten zowel mannen als vrouwen om haar vinger wond. Op het podium hing altijd een mystieke zweem om deze spirituele sirene. De sensualiteit en erotiek spatten van haar af als ze wijdbeens plaatsnam tussen haar Bösendorfer piano en orgel, de lucht hard inzuigend voordat ze weer de strijd aanbond met haar innerlijke demonen met een stem die per frase van kleur verschoot.

Dat was de Tori Amos van vroeger. Tegenwoordig lijkt het wel of de bezieling plaats heeft gemaakt voor het routineus afdraaien van publiekslievelingen als 'Crucify' en 'Cornflake girl'. Ook op haar laatste twee platen, de cover-cd 'Strange little girls' en 'Scarlets walk' is de vervlakking ingetreden. Ze weet niet meer het kippenvel op de armen te spelen en te zingen als weleer, toen ze, zichzelf begeleidend op piano, een huiveringwekkende intensiteit aan de dag kon leggen.

De zoete wierooklucht die vanaf het podium gestaag de zaal inwalmde, was het teken voor haar opkomst. In tegenstelling tot haar laatste concert in Nederland, iets meer dan een jaar geleden in Amsterdam, had ze weer een 'voltallige' band meegenomen, dat wil zeggen een bassist en een drummer. Vooral de laatste speelde superieur, door met inventieve en bovenal diep pulserende ritmepatronen de composities van Amos speels in te kleuren. Tori Amos zelf wist echter te weinig te sprankelen. Buiten hoogtepunten als het donderende 'Precious things' en 'China', toen bassist en drummer schielijk van het podium verdwenen voor een aantal pianoballades, kwam haar zang niet echt tot leven. Het werd op den duur zelfs vermoeiend naar haar stem te luisteren. En in plaats van haar vleugel te strelen en pijnigen bespeelde ze het instrument klinisch. Het optreden werd daardoor net iets te schetsmatig en plichtmatig.

Veelzeggend was dat ze tijdens het ruim twee uur durende concert slechts twee liedjes van haar laatste album speelde en niets van haar voorlaatste. Alsof ze zelf ook wist dat haar beste werk toch echt wat jaartjes ouder is. En ze zelf van een intens podiumartieste een beetje is verworden tot een brave borst.