Brugpiepers trekken de kas op Noorderslag

recensie Een hels fluitconcert begeleidde de bekers bier die richting het videoscherm werden gesmeten waarop dj Tiësto zijn dankwoord uitsprak. Het publiek misgunde hem niet zozeer het winnen van de Popprijs, alswel het feit dat hij op het moment van de uitreiking aan het deejayen was in Israël. Het was de enige uitglijder tijdens Noorderslag, het jaarlijkse festival waar in alle spelonken van zalencomplex De Oosterpoort een brede waaier van Nederlandse popmuziek werd geëtaleerd.

Daar hoorde Tiësto dus ook bij, vond men. De dj uit Breda, die vorig jaar als eerste niet-Brit werd verkozen tot populairste dj ter wereld door het Engelse tijdschrift DJ Magazine, zet al jaren de toon op het gebied van trance, niet alleen als dj maar ook als producer.

Ook vorig jaar verliep de uitreiking van de Popprijs niet gladjes. Toen won Anouk, die omdat ze op dat moment hoogzwanger was slechts een paar liedjes kon zingen. Dit jaar kwam ze terug om dat euvel recht te zetten, met een vlammende set waarin vooral haar nieuwe cd 'Graduated fool' centraal stond.

Aan het Binnenhof is de multiculturele samenleving een heet hangijzer, in het hoge noorden diende het zich aan als een muzikale zegen: naast de garderobe stal een Marokkaanse rapper de show, terwijl er even verderop steengoede optredens waren van een Braziliaanse popdiva en een Jamaïcaanse alleskunner. Robert Lee woont inmiddels al een paar jaar in Rotterdam, waar hij onder de vleugels van Postmen-rapper Anonymous Mis een fraaie reggaeplaat ('In fine style') heeft opgenomen. Bijgestaan door een prima band zong hij af en toe de sterren van de hemel.

Zuco 103 heeft van alle Nederlandse bands momenteel de meest mondiale uitstraling - en niet alleen maar omdat slechts eenderde van de bezetting Nederlands is. Afgaand op hun bruisende set verdienen Stefan Schmid (Duitser), Lillian Vieira (Braziliaanse) en Stefan Kruger (Nederlander) het om de volgende Popprijs te winnen. Moeiteloos wisten ze het onstuimige midden te vinden tussen elektronische dance, jazz en traditionele Braziliaanse muziek, met de sensuele Lilian Vieira als blikvanger voor oog en oor.

Ook Raymzter, die zoveel stof heeft doen opwaaien met zijn single 'Kutmarokkanen', gaf een imposant visitekaartje af. In een korte set liet hij horen een zeer veelbelovende rapper te zijn, die geen blad voor de mond neemt als het gaat over de tekortkomingen van de Nederlandse samenleving. Hiphop was sowieso goed vertegenwoordigd. Ondanks de afwezigheid van de traditionele kopgroep, gevormd door Brainpower, Osdorp Posse en Extince, toonde de line-up aan dat deze muziek in Nederland met rasse schreden aan geloofwaardigheid wint.

Van de negen hiphopacts die geprogrammeerd stonden overtuigde Relax het meest. Deze Haarlemse band rond rapper Llewy Is Sel deed nog het meest denken aan Lance Armstrong die de Mont Ventoux beklimt, zo lichtvoetig en soepeltjes swingde hun funky muziek. Een garantie voor de toekomst was er ook: de broers Luuk en Martijn Reinders, twaalf en veertien jaar oud. Zij noemen zich De Moordgasten, waren de jongste deelnemers aan Noorderslag ooit en werken hard aan hun dit jaar te verschijnen eerste plaat.

Daar waar hiphop in de lift zit, lijkt het de Nederlandse pop maar niet te lukken zijn brave imago van zich af te schudden. Buiten verrassende optredens van Vankatoen (energieke metal met Nederlandstalige teksten) en Spinvis (mooie dromerige muziek, zonde van die wankele zang) speelden er maar weinig bandjes die blijk gaven van een avontuurlijke inborst. Whipster was nogal slaapverwekkend en het Brabantse Soundsurfer (net als Krezip voortgekomen uit de Tilburgse Rockacademie) zong weliswaar fraai meerstemmig maar hun muziek beklijfde niet. De bubblegumpunk van de Rotterdamse meidengroep The Riplets was dan weer te simpel en eentonig.

Opvallend was dat de momenten van opwinding kwamen van de hand van enkele oude rotten. Terwijl zijn Gotcha!-maatje Koen Fu de grote zaal in een feeststemming bracht met Zilveren Harp-winnaars Beef, kreeg Robadope Ro een bedompte kelder toegewezen. Ondanks deze ondankbare locatie liet hij met zijn nieuwe groep Olabola een lekker weghappende mengelmoes van funk, Afrikaanse muziek en soul horen. Er was nog een metamorfose: Jan-Chris de Koeijer, voorheen zanger van deathmetalband Gorefest, probeerde met Cold Popculture in te haken op de herleving van de jaren tachtig met Sisters Of Mercy-achtige wave-muziek.

Deze editie van Noorderslag was voor alles een ambivalente. Er waren zeker bands die overtuigende optredens wisten neer te zetten, maar dat waren stuk voor stuk artiesten die al door de wol geverfd zijn, zoals Anouk, Krezip en Zuco 103. Daardoor raakte de functie van Noorderslag als podium voor aanstormende bandjes - wat toch het zwaartepunt van dit festival behoort te zijn - ondergesneeuwd. Of loopt er werkelijk zo weinig talent rond in Nederland dat twee rappende brugpiepers de kar moeten trekken?