Loes Luca met vossenbontje zet de toon in glitterwereld vol venijn

recensie Het Onafhankelijk Toneel brengt de ene na de andere voorstelling uit voor jong publiek. Het seizoen opende met de Franse barok-opera 'Platee' in een hedendaags pretpark. Daarna volgde de familievoorstelling met video, poppen en acteurs 'Dominiek'. Het afgelopen weekend ging in de Rotterdamse Schiecentrale de jongerendansvoorstelling 'Let's Dance' in première, met Loes Luca als leading lady.

De publiekstribune in de Schiecentrale biedt zicht op het brede perron van een neo-klassiek vormgegeven treinstation. Hier staat een groep jonge dansers klaar voor het vertrek naar de finale van een ballroomwedstrijd. Met de opkomst van Loes Luca -in vossenbontje en mantelpak- en haar met koffers slepende sukkelige echtgenoot is de toon gezet. La Luca voert met straffe hand en gevoel voor dramatiek het bewind over deze ballroomdansers.

Als de trein vertraging heeft, zetten zij de repetities voort tussen de reizigers op het perron. Met een uitgestreken glimlach op het gelaat zetten de dansparen de passen in van een glijerige wals, een pittige quickstep en een swingende salsa. Maar het is allemaal fout. ,,Het gaat niet om het kruis, je staat niet in een striptease tent'', snibt Luca. ,,Zwarte mensen hebben van nature een gevoel voor dans, maar jij lijkt dat te missen Nelson'.

Eigen passen zijn taboe in deze glitterwereld vol venijn, maar zo nu en dan steekt een andere dansstijl met tromgeroffel de kop op. Ook een kleurrijke Spaanse familie, met Juan Carlos Tajes als vader, doorbreekt op de achtergrond met melancholiek zang en flamenco de benauwende sfeer van de dansgroep. Langzamerhand raken de onderlinge verhoudingen uit het lood, zoeken verborgen emoties een uitweg en ontstaat een nieuwe dans, die de jonge dansers lucht geeft. Zo is er een ontroerend en springerig liefdesduet tussen het Spaanse meisje en de zoon van de twee dansmeesters.

Een etage hoger kondigt een omroeper met snedige zinnen de aankomst- en vertrektijden aan van de treinen. Het wachten op de trein krijgt een poëtische lading en is een periode van verandering en nieuwe keuzes. Als de trein ten slotte met veel kabaal aan komt denderen is het nog maar de vraag wie er in zal stappen.

Zo af en toe speelt Loes Luca de jonge dansers van het toneel met haar geestige kwinkslagen en bij momenten moeten de scènes nog op hun plek vallen. Maar het Onafhankelijk Toneel tilt de dansvoorstelling uit boven het niveau van het alledaagse leven van jongeren. De dans in 'Let's Dance' is een metafoor voor het leven en de losjes gemonteerde voorstelling biedt alle ruimte voor poëtische associaties.