Zo'n beestje moet dood dat voel je aan je water

recensie Nederland heeft niet veel zin meer in de boeken van Ed McBain. En dat is jammer, want hij mag dan een oude knar zijn, zijn zinnen glanzen nog als nieuw.

Zijn laatste, 'Fat Ollie's Book,' (zijn twee-en-vijfstigste alleen al in de vermaarde 87th precinct-serie) speelt, zoals altijd, in een grote imaginaire stad, een mengeling van New York en Los Angeles. Fat Ollie is een van de rechercheurs die zijn politiebureaus bevolken: in de vijftig jaar dat ze daar nu figureren zijn ze nauwelijks ouder geworden. Eigenlijk zouden ze tegen de negentig moeten lopen, maar McBain laat ze tegen de middelbare leeftijd aanhangen. Dat is vertederend en het zorgt altijd weer voor een feest der herkenning. Dikke Ollie is een akelige man: een racist en een seksist. Hij heeft een heel hoge dunk van zichzelf, en daarom denkt hij 'Waarom zou ik niet eens een boek schrijven en beroemd worden?' Zo gezegd, zo gedaan. Maar het boek wordt gestolen onder de neus van de halve stedelijke politiemacht. En de dief denkt dat hij weliswaar geen cocaïne in handen heeft maar wel een goudmijn, want in dit boek wordt, volgens hem, precies verteld waar een grote drugsdeal zal plaatsvinden. Verwarring alom natuurlijk. Behalve om zijn schitterende, pijlsnelle dialogen moet u McBain ook lezen om zijn prachtige uitdrukkingen. Of hij ze zelf verzint of van de straat opraapt weet ik niet. Wat dacht u van deze? ,,Past het vloerkleed bij de gordijnen?' Hoe nu, zult u zeggen. Maar in een bepaalde context staat daar niet wat er staat, er staat ,,Is deze blonde dame wel echt blond?' De finesses kunt u zelf invullen.

Van de grote boze stad naar de verste buitengebieden, het Australische platteland waar het ook niet kosjer is. Groter verschil dan tussen 'Fat Ollie's Book' en 'Schaduw over Angel Rock' is nauwelijks mogelijk. Niet alleen is Darren Williams een beginneling en McBain wel een heel oude rot in het vak, Williams moet het hebben van uitgebreide sfeerbeschrijvingen, McBain van bliksemsnelle oneliners. Niet voor niets wekt 'Angel Rock' herinneringen aan de bekende film 'Picknick at Hanging Rock,' ook Australisch en ook omgeven met een waas van geheimzinnigheid. Twee jongens verdwalen, de oudste komt terug, de jongste blijft spoorloos. Een jong meisje pleegt zelfmoord, niemand weet waarom. Een politieman, die heel veel verleden heeft om te verwerken, is geobsedeerd door deze zaken en gaat op onderzoek uit hoewel hij er eigenlijk niets mee te maken heeft. Het boek heeft enige beginnersfouten. Zo weet je van tevoren dat het slecht zal aflopen wanneer de oudste jongen als troost een jong hondje krijgt: zo'n beestje moet dood, dat voel je aan je water. En in het huisgezin van Pop, een van de hoofdpersonen, is de vrouw en moeder zozeer afwezig dat ik tot halverwege het boek dacht dat Pop een weduwnaar was die zijn dochter alleen grootbracht. Maar de voordelen, de mooie natuurbeschrijvingen, de aangestipte maar nooit geheel opgehelderde mysteriën, wegen daar ruimschoots tegen op.