Williams als superentertainer, dekhengst en kwetsbare ziel

recensie Hij is het prototype van wat de Engelsen een lad noemen: een kwajongen die zijn streken maar niet afleert en op wie je toch niet kwaad kunt blijven. Ook bij het eerste van twee uitverkochte concerten in de Amsterdam Arena wist Robbie Williams zijn fans donderdag moeiteloos om zijn vinger te winden. ,,Alles is leuk'', verzuchtte een gelukzalige fan na afloop. ,,Als hij zingt, als hij niet zingt. Zelfs de manier waarop hij kijkt is top.''

Van Paradiso (1998) naar Ahoy' (2001) naar de Amsterdam Arena (2003). De locaties van de optredens van Robbie Williams geven goed aan hoe hard het is gegaan met de zanger uit Stoke-On-Trent. Van een artiest die met wantrouwen werd bekeken vanwege zijn verleden als zanger in de boyband Take That is Williams uitgegroeid tot een popfenomeen.

Zijn twee optredens in de Arena waren in een mum van tijd uitverkocht en het eerste concert zorgde donderdag zelfs voor lange files op de snelwegen naar het stadion. Het kon de pret niet drukken voor de ruim 50 000 fans, die in een prima stemming waren en zich zichtbaar verheugden op een avondje superieur entertainment.

Want als de Engelsman ergens bekend om staat is het wel om zijn vermogen een spetterende show neer te zetten. En dat zonder gebruik van allerlei toeters en bellen. Voor Williams geen peperdure special effects of extravagante lichtshows. Slechts bijgestaan door een band en een handvol danseressen wist de zanger zijn Nederlandse fans in vervoering te brengen.

In een broeierige Arena opende Williams de show met zijn lijflied 'Let me entertain you', gevolgd door een rits opzwepende songs ('Come undone', 'Me and my monkey') van het nieuwe album 'Escapology'. Minstens zo belangrijk als de songs waren de grappen en grollen tussen de nummers door. Zo nam Williams eerst uitgebreid de tijd om zijn manager in het zonnetje te zetten (,,Die man betaalt me vijftig pond per week. Geef me mijn geld, man!''). Waarna de zanger uitvoerig stilstond bij zijn favoriete onderwerp: seks.

Je zou denken dat een man van 29 de fase van de puberale grappen gepasseerd is, maar Williams liet in de Arena geen gelegenheid onbenut om een dubbelzinnige opmerking te maken. Zo kreeg hij een vrouw zover dat ze haar borsten ontblootte en veegde hij zijn bezwete gezicht af met het slipje van een meisje, om vervolgens quasi-onthutst te roepen: ,,Had je het niet tenminste kunnen wassen?''

Wie daarna nog twijfelde aan Williams' kwaliteiten als dekhengst, kreeg ook nog eens uitgelegd hoe de avond na de show er voor de ster uit zou zien: ,,Eerst is er de afterparty. Dan gaan we naar de hotellobby. En tenslotte gaan we naar de hotelkamer en neuken iemand.'' Maar net toen de wrevel over zoveel brallerige ongein dreigde om te slaan in ergernis, gooide Williams het roer om en liet hij zich bij het nummer 'Feel' van zijn kwetsbare kant zien. ,,Dit nummer heb ik geschreven toen ik me klote voelde'', gaf Williams een inkijkje in zijn psyche. ,,Ik draag dit nummer op aan iedereen die zich nu rot voelt. Want geloof me: er is licht aan het eind van de tunnel.''

Misschien was het gespeeld. Maar vanaf het moment dat de ster iets van zichzelf had laten zien, sloeg de vonk tussen Williams en zijn publiek over. Bij hits als 'Rock dj', 'Millennium' en 'Angels' veranderde de Arena in een kolkende massa van dansende en zingende concertgangers. Opeens stond daar de ontwapenende lad waar miljoenen fans wereldwijd voor zijn gevallen. Een man voor wie entertainen niet alleen zijn tweede natuur maar ook zijn passie is. Of zoals Williams zijn fans voorhield: ,,Als jullie in de bladen lezen 'Robbie Williams heeft dit of dat gedaan', bedenk dan: dít is wat ik doe. Ik ben een zanger. Ik ben een songschrijver. Ik ben een geboren entertainer.''