'Nee, en toen ging jij wol spinnen!'

recensie In 'Heer Halewijn' trekt Rene Groothof als rover van jonge maagden door de middeleeuwen. Hij speelt samen met geprojecteerde animaties en klassiek geschoolde musici, maar blijft ook de jongen die op een verkleedzolder vol oude spullen zijn fantasie de vrije loop laat.

Samen met muzikanten Winnie Ollard en Peter van Os op klarinet en accordeon duikt Groothof de duistere Middeleeuwen in en speelt, zingt en vertelt in geuren en kleuren zijn avontuurlijke verhaal. Een beeldscherm tegen de achterwand vormt een bewegend decor met kastelen, weidse landschappen en middeleeuwse meisjes in alle soorten en maten. Op een stok met een paardenhoofd is Groothof een ruiter, met een zwaard gaat hij zijn vijanden te lijf en ontpopt hij zich tot een vervaarlijke bruut.

Diep in zijn hart is Halewijn een miezerig mannetje van schamele komaf, zo heeft hij het publiek toevertrouwd. Hij vindt zichzelf lelijk, hij stinkt en geen meisje wil verkering met hem. Maar als hij het hart steelt van een jonge maagd, neemt een duistere kracht bezit van hem en zal hij onoverwinnelijk zijn. Dat stelen van een hart is geen romantisch gegeven. Hij maakt de maagden niet met rode rozen het hof om hun liefde te winnen. Hij slaat de dames tegen de vlakte en rukt het hart letterlijk uit hun lijf om het in zijn borst verder te laten kloppen. En hij heeft er steeds meer nodig om overeind te blijven in de duistere Middeleeuwen vol rovers en plagen. Op het beeldscherm zien we de arme maagden bungelen aan galgjes op een onheilspellende heuvel en elke familie met een jonge dochter vreest voor zijn komst.

Het akelige verhaal blijft grappig, omdat Groothof het vertelt als een overmoedig jongetje dat zijn fantasie en vechtlust de vrije loop laat. Hij neemt het verhaal en zichzelf voortdurend op de hak in terzijdes met het publiek. Daarbij schieten zowel de kinderen als hun ouders in de zaal voortdurend in de lach. Grappig is de scène waarin muzikante Winnie Pollard het verhaal wil overnemen en Groothof haar onderbreekt met een zin als; ,,Nee, en toen ging jij wol spinnen!” Net als twee kinderen, die ruzie krijgen over wie welke rol moet spelen in een zelfverzonnen verhaal.