Fietspantheïsme

Over een dag of tien doet de Duitse succesfilosoof Peter Sloterdijk Nederland weer eens aan en het Filosofie Magazine maakt ons er al warm voor. Sloterdijk pleit voor onbescheidenheid, tegen de 'moraalridders die vinden dat de mens hoogmoedig is', tegen de 'katholieke Schwachsinn, van de priester die zegt dat het beter is geen succes te hebben'.

Er is al genoeg berichtgeving over catastrofes, vindt Sloterdijk. En voor de naar melancholie neigende medemens raadt hij een stukje fietsen aan als een probaat antidepressivum: ,,Op de fiets wordt een mens optimistisch. Dan ervaar je dat willen, kunnen en uitvoeren één kunnen zijn in een ronddraaiend fietspantheïsme.''

Met de fusie van de protestantse Samen-op-wegkerken voor de deur peinst de hermormde emeritus predikant dr. A.A. Spijkerboer in In de Waagschaal (van de barthianen) over de voorzegging van prof. Alister McGrath. Deze bekende Engelse protestantse theoloog van evangelicale snit voorspelde het einde van het protestantisme. Dat zal spoedig verdampen en dan resten slechts de oosterse orthodoxie, het rooms-katholicisme en de evangelicale beweging (Trouw, 24 september). Spijkerboer is het daar niet mee eens, maar hij geeft wel toe dat in zijn eigen Sow-kerken alleen het Evangelisch Werkverband 'enthousiast beweegt'. ,,Bij andere stromingen in de kerk, ook bij ons 'barthianen', is het eerder een kwestie van: laten we nog maar eens een blokje hout op het vuur gooien.''

In het blad VolZin (oecumenisch) maakt de Limburgse hulpbisschop dr. Everard de Jong zich vol ongeloof zorgen over de afbraak van het jeugdwerk door het CDA-kabinet. De subsidie voor dit doel (ook voor dat van het CNV en voor scouting) mag van hem eerder verdubbeld worden. ,,Hier leren jongeren om sociaal te zijn, krijgen ze een zekere mate van burgerzin bijgebracht. (...) We zijn toch zo gespitst op probleemjongeren en Marokkaanse crimineeltjes.''

De benjamin onder de Nederlandse bisschoppen, met de portefeuille jongeren in zijn pakket, denkt ook terug aan zichzelf, toen: ,,Ik was een verlegen jongetje dat vaak gepest werd. Nadat ik aan taekwondo ging doen ben ik een stuk sterker geworden. Ik kreeg meer zelfvertrouwen en werd daardoor ook geestelijk weerbaarder. Je krijgt een klap maar gaat toch verder.''

Taekwondo, een blokje hout, de fiets: kamerlid en migrantenspecialiste Kathleen Ferrier heeft in het Centraal Weekblad (Sow) nog een ander simpel medicijn tegen samenlevingsmismoed. Zij is voorzitter van de net begonnen jaarlijkse migrantenweek van de Raad van Kerken. ,,Helaas worden migranten vaak gezien als handige profiteurs of arme zielenpoten. Sinds '11 september' zie ik een verharding. Men leeft niet alleen langs elkaar heen, we dreigens ons zelfs van elkaar af te wenden.'' Voor Ferrier ('je kunt wel zien dat ik geen Friezin ben') is in gesprek gaan de enige mogelijkheid. ,,Praten, praten, praten, nooit de deur dichtgooien. Dat is niet soft maar reëel.''