Verlegen Sinéad toch intens

recensie Met een beetje fantasie zou je Sinéad O'Connor de Ayaan Hirsi Ali van de popmuziek kunnen noemen. Want de Ierse zangeres hoeft haar mond maar open te doen, zeker op het gebied van religie en seksualiteit, of er steekt een storm van verontwaardiging op.

De meeste tegenwind oogstte ze met een actie uit 1992, toen ze in het Amerikaanse televisieprogramma 'Saturday Night Live' onder het uitspreken van de woorden 'fight the

real enemy' een foto van paus Johannes Paulus II in stukken scheurde.

Het was het begin van een schier oneindige reeks rellen en relletjes. In Amerika joeg ze iedereen tegen zich in het harnas door te verbieden dat het Amerikaanse volkslied voor haar optredens gespeeld zou worden. Daarna oogstte zij verbijstering door als priesteres toe te treden tot een katholieke commune.

Toen haar fans net van die actie bekomen waren, kondigde ze in een interview aan lesbisch te zijn en bood ze alle mannen met wie ze een relatie had gehad haar excuses aan. Om een jaar later weer in het huwelijk te treden. Met een man. Om het allemaal nog verwarrender te maken bleek bij het uitverkochte concert afgelopen woensdag in Muziekcentrum Vredenburg Sinéad de Mythe in niets te lijken op Sinéad de Vrouw van vlees en bloed.

Zo was de artieste die vriend en vijand steeds weer schokte met haar uitgesproken meningen in Utrecht opvallend verlegen. Van de tussen de nummers door gemompelde praatjes was de helft niet te verstaan en bovendien bleek de Ierse haar songs bij voorkeur met gesloten ogen of met de blik op de grond gericht ten gehore te brengen.

Ook van het beeld van een humorloze fanatiekeling bleef weinig over. In plaats daarvan werden de fans in Vredenburg geconfronteerd met een Sinéad die soms een beetje dom was, bijvoorbeeld door zichzelf een flinke hoestbui te bezorgen door de meegebrachte wierook. Maar ook met een Sinéad die wel degelijk over humor en zelfspot bleek te beschikken. Zo wees ze na het voorstellen van de band met een brede grijns op zichzelf met de woorden: 'En ik ben die kale met de grote mond!'

Het meeste indruk bij het enige Nederlandse concert maakte echter de intense manier waarop O'Connor haar songs voor het voetlicht bracht. Met steeds wisselende instrumentaties zorgde de uitstekende zeskoppige band voor een ruimtelijke en dynamische live-vertolking van de songs. Stevige popsongs ('The Last Day Of Our Acquaintance', 'The Emperor's New Clothes') werden afgewisseld met elegante semi-akoestische nummers ('Nothing Compares 2 U', 'Thank You For Hearing Me') en bloedstollende a-capella versies ('All Babies'). Temidden van deze muzikale pracht was Sinéad het oog van de storm, het magisch middelpunt van een show die per nummer intenser werd. Gekleed in een rode tuniek en broek nodigde de Ierse haar publiek door haar adembenemend zuivere en emotionele zang uit deelgenoot te worden van haar wereld. Liever dan de concertgangers te overdonderen met haar muziek, riep ze met haar songs een geheel eigen universum op, waar alle aanwezigen in Vredenburg moeiteloos in pasten.