Het draait om een hond

recensie Het trucje is zo oud als de weg naar Rome. Je neemt een ding dat nooit lang op een plaats blijft -laten we zeggen een stuiver- en je vertelt niet over dat ding zelf, maar over de mensen die het ding tegenkomen. Zo kun je over veel verschillende mensen schrijven, zonder dat je je hoofd hoeft te breken over de relaties tussen al die figuren. Tien levensverhalen voor de prijs van één -dat is ongeveer het principe.

In 'Kom naar huis Timoleon Vieta' van de Brit Dan Rhodes is het ding een hond. Het dier is ooit bij het huis van een verloederde Engelse componist in Italië komen aanlopen. Die componist raakt erg gehecht aan de hond en het ziet ernaar uit dat het beest de rest van zijn dagen bij de Engelsman zal slijten. Maar dat loopt anders. Een man die zich voor Bosniër uitgeeft trekt bij de Engelsman in; de hond heeft al vanaf het begin een hekel aan de Bosniër. Dat gevoel is wederzijds, en als de componist weer eens al te diep in het glaasje heeft gekeken, laat hij toe dat de Bosniër het dier in Rome dumpt. De hond begint onmiddellijk aan de reis naar huis; een tocht langs onder anderen een zachtaardige Romeinse politieman, een studente uit Wales die haar Italiaans vakantievriendje de bons geeft, een geleerde die met een Chinese trouwt, en een doof meisje dat een jonge boef bekeert. Maar de hond is niet de enige verbindende factor tussen deze veelsoortige Italianen. De roman heeft ook een thema: alle personages raken namelijk iets belangrijks kwijt - een geliefde, een kind, hun eergevoel. De geschiedenis van de componist die zijn hond door eigen schuld is kwijtgeraakt, werkt als ethisch decor waartegen de andere verhalen diepte krijgen. En omdat Rhodes een groot gevoel voor humor heeft, nooit moraliseert en kan ontroeren zonder sentimenteel te worden, stijgt 'Kom naar huis Timoleon Vieta' met kop en schouders boven de gemiddelde stuiverroman uit. Terecht heeft het tijdschrift Granta Rhodes uitgeroepen tot een van de beste jonge Britse schrijvers van dit moment.