Een grillig leven als keurige biopic

recensie Bij 'Frida', de nieuwste film over leven en werk van de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo, moest ik vaak aan een boek van de Britse schrijver Alain de Botton denken. In 'De Biograaf' beschrijft hij het leven van zomaar een meisje. Hij kruipt in de huid van haar biograaf, om gedetailleerd verslag te doen van alledaagse werkzaamheden en alledaagse dromen en depressies.

Uit iets heel gewoons ontstaat zo iets heel bijzonders: een verrukkellijk antwoord op het werk van talrijke biografen en hun preoccuptatie met beroemde en grillige levens.

Heel soms slaagt een filmbiografie erin een beetje zoals De Bottons 'biografie' te zijn. Het mooiste voorbeeld is 'Van Gogh' van de recent overleden Maurice Pialat waarin de wereldberoemde schilder ook een mens mocht zijn.

Met 'Frida' is het anders gesteld. We zijn in feite weer terug bij de traditionele biopic. Frida Kahlo (1907-1954) is een Mexicaanse beroemdheid, met een grillig en tragisch leven dat in kaarsrechte lijnen tot ons komt. Een leven getekend door polio en een ernstig busongeluk, een ingewikkeld huwelijk met de Mexicaanse kunstenaar Diego Rivera, een kortstondige romance met de Russische revolutionair Leon Trotsky, enzovoorts.

Het is een biografische lijn die keurig wordt gevolgd, maar die feitelijk niets verraadt over het standpunt van de regisseur. Vreemd, want het komt toch niet zo vaak voor dat een vrouwelijke regisseur een vrouwelijke kunstenaar portretteert.