Lieve modeltiener filmt zijn eigen gewoonheid

recensie Bladert u weleens uit beleefdheid in iemands fotoalbum?

Kijk, roept de eigenaar, dit was op het strand en hier werd mijn zoon drie! Het kijken naar 'Ma vraie vie à Rouen' lijkt daar een beetje op. Je ziet mensen die je graag mag en uit respect haal je het niet in je hoofd om níet meer te kijken. Maar stiekem denk je aan boodschappenlijstjes of een belangrijk telefoontje. De zestienjarige Etienne (Jimmy Tavares) krijgt voor zijn verjaardag een digitale camera en begint zijn omgeving te filmen. Zijn goedlachse moeder en oma, het graf van zijn stiefvader, zijn sympathieke aardrijkskundeleraar en gesprekken met zijn beste vriend. En zijn trainingen voor het nationaal kampioenschap kunstrijden. Want Etienne is een serieuze schaatser. 'Ma vraie vie à Rouen' is bijna consequent gedraaid vanuit het perspectief van deze lieve modeltiener die op het punt staat zijn (homo)seksualiteit te ontdekken. Soms neemt iemand anders de camera even ter hand. Halverwege ontdekt Etienne de afstandbediening van het ding en zien we hem zelf wat vaker. Anders dan in de Nederlandse moderne klassieker 'Zusje' waarin de camera werkelijk één is met een personage, fungeert de camera hier als een middel om kiekjes van het alledaagse te maken. Beelden die voor Etienne veelbetekenend zijn, maar voor de kijker eigenlijk niet. En anders dan in alle reality-tv shows, die dikwijls draaien om gewone mensen in ongewone situaties, is er in 'Ma vraie vie à Rouen' sprake van een soort opeenstapeling van gewoonheid. Dat is uiteindelijk nogal... gewóón. Etienne en zijn moeder aan het ontbijt, voor de televisie, Etienne en zijn beste vriend praten over meisjes, gaan naar een schoolfeest. Het is dat het allemaal zulke aardige mensen zijn. Maar ik kijk liever in mijn eigen fotoboek.