Norrington maakt kermis van Beethovens mis

recensie De 'Missa Solemnis' van Beethoven heb ik nog nooit raarder uitgevoerd gehoord dan dinsdagavond in de Rotterdamse Doelen.

Toen de dirigent zich voor de tweede keer had omgedraaid en hij het publiek met veelbetekenende blik had aangekeken; toen hij voor de tweede keer op een pianokruk was gaan zitten – die voor de dirigentenbok stond – om de musici te laten stemmen en ondertussen te kletsen met de cellist; toen hij weer eens aan het meestampen was op de maat die hij met zijn stokje niet kon slaan, en hij weer eens zó onduidelijk sloeg dat alle inzetten mislukten; toen de tempowisselingen volkomen uit de lucht kwamen vallen, of de tempi weer eens óf te langzaam óf te snel waren, of sowieso nooit te volgen waren voor orkest en koor; toen dat koor weer eens onbedaarlijk aan het gillen was, en de paukenist weer eens geen enkele fatsoenlijke klank uit zijn instrument kreeg en klonk als Oskarchen in 'Die Blechtrommel'; toen de violist in het Sanctus soleerde alsof hij een Brahms-concert aan het doorzagen was, en iedereen weer eens kraaienvals speelde (ondanks dat stemmen); toen Beethoven eigenlijk de hele avond klonk alsof hij Sergei Rachmaninov persoonlijk had gekend; toen van de vier vocale solisten alleen tenor Christian Elsner en bas-bariton Klaus Mertens in staat bleken over te brengen wat Beethoven in zijn partituur schreef, en vooral Mertens zich niet gek liet maken door de einstürzende Neubauten om hem heen, ook niet als de armen van de dirigent zich als molenwieken door de lucht bewogen; toen ik mijn lach bijna niet meer kon houden en me af begon te vragen of er een woord bestond voor het verkrachten van dode componisten; toen Beethovens mis echt mis ging en kortom steeds meer op kermis begon te lijken: toen heb ik het programmaboekje er maar eens bij gepakt om te kijken of ze me in Rotterdam niet gewoon voor de gek aan het houden waren. Ik zocht de foto op van Sir Roger Norrington, las dat hij zijn sporen had verdiend in de authentieke uitvoeringspraktijk, wachtte tot de gek op de bok zich weer eens een keer naar het publiek omdraaide, vergeleek die kop met het portret in het boekje en kwam tot de schokkende ontdekking dat die één en dezelfde waren. (Vrij naar Kees Ouwens: 'Niet zo leuk').