The Shins - Chutes Too Narrow

recensie Anno 2004 'Chutes Too Narrow' als album van de eeuw betitelen klinkt al te voorbarig, maar wat wil je met zo'n verslavende serie popsongs.

Het officieuze debuut van The Shins (in 2001 verscheen onopgemerkt hun eerste 'Oh, Inverted World') bevat alles wat je bij een droomplaat fantaseert. Het Amerikaanse kwartet grossiert in ijzersterke liedjes die je overvallen als een uitgelaten schoolklas. Barstensvol ideeën en memorabele momenten weten ze alle heftige en zoete herinneringen aan veertig jaar pophistorie op te roepen. Het vakmanschap van Beatles, Crowded House en Kinks combineren ze met het frenetieke van The Cure en The Gang of Four. Maar ook de opgewekte gekte van Love en Jonathan Richman keren in carrousel-motief terug. Flarden tekst vol cryptische oneliners ('The years have been short but the days were longer') blijven door je hoofd spoken. De schitterende arrangementen, weemoedige refreinen en ultieme intro's versterken de sensatie dat je naar een klassieker in wording luistert. Toch draait het slechts om vier muzikanten die het standaard popinstrumentarium hier en daar verrijken met orgel, viool en pedal steel. De bedwelmende stem van componist James Mercer, fluctuerend van fluweel tot venijn, bepaalt het raadsel dat The Shins heet. Onlangs overrompelden ze Amsterdam, ongetwijfeld ook Rotterdam aanstaand weekend tijdens het Motel Mozaïque Festival.