Een tweede kans krijg je niet

recensie ,,Zuster waar ben je? Geef me dan m'n toetje! Ze geven geen van allen antwoord.

Ze houden de bek dicht.'' Een oud vrouwtje in een rolstoel kijkt ontheemd om zich heen. Er is niemand die haar kan helpen. Door het personeelstekort in het verzorgingstehuis, blijft de vrouw verstoken van haar toetje. Van het verzorgingstehuis gaat het beeld naar het witte Poolse landschap van Warschau waar Poolse vrouwen Nederlandse les krijgen. 'Dokument' volgt in een drieluik de Poolse verpleegkundigen die in Nederland door het personeelstekort aan de slag hopen te gaan. De Poolse vrouwen worden gedreven door armoede. De meesten hebben twee banen en werken zo'n zestien uur per dag om het hoofd boven water te houden. In Nederland kunnen ze vijf keer zoveel verdienen.

De Poolse vrouwen maken tijdens de Nederlandse taalles ook kennis met de Nederlandse cultuur. ,,Als je een koekje krijgt aangeboden, zeg dan 'ja' een tweede kans krijg je niet'', adviseert de docent. Veertig vrouwen hebben zich aangemeld voor 25 vacatures. Een vrouw wordt afgewezen omdat ze te zachtaardig is. ,,In Nederland moet je duidelijke grenzen stellen'', zegt de vertaler die ook slechtnieuwsbrenger is. Ook de volgende vrouw wordt afgewezen. Ze heeft een te nauwe band met haar oma. ,,Je zult haar zeker te veel gaan missen'', voorspelt de slechtnieuwsbrenger.