Knuffelsoap over het poezenleven

recensie 'Poesjes', vanaf donderdag op Zappelin, is een originele kruising tussen een aandoenlijke natuurfilm en een familie-soap. Heerlijk om naar te kijken hoe de vier snoezelige kittens Rinus, Theo, Heidi en Sientje het erf van hun boerderij onveilig maken, af en toe tot de orde geroepen door vader en moeder Poes. De levensechte dialogen tussen de poezen zijn geschreven door hondenliefhebber Paul Groot, een van de succesvolle typetjesmakers van 'Kopspijkers'. Hij doet ook de stemmetjes van de 'Poesjes'.

Afgelopen zomer verschanste de filmploeg van 'Poesjes' zich op een boerderij in Abcoude. De camera vol concentratie gericht op een kartonnen doos, aangekleed met een oranje gordijn: het nest van de familie Poes.

Voor de cameraman moet het een crime zijn geweest om de vier bolletjes wol door de moestuin, over het erf en onder het kippenhok te volgen. Maar het is gelukt: de katten worden letterlijk op de pluizige huid gezeten, wat in de huiskamers veel ge-oh-en-ah zal produceren.

Lastiger dan de beweeglijkheid van de familie Poes was hun bioritme. Jonge poesjes slapen ongeveer 20 uur per dag, zodat het filmen een echte natuurproductie werd: lang wachten op dat ene shot. Maar dat is er dan ook één met groot knuffelgehalte. Toch overstijgt 'Poesjes' de aaibaarheid. Uiteindelijk gaat de serie over het gezinsleven, van de broeierige afhankelijkheid die broertjes en zusjes onderling kunnen hebben tot rivaliteit en vechten om de aandacht van pap en mam.

En dat is natuurlijk weer lekker herkenbaar voor de katjes thuis.