Indiana Jones, maar dan zonder nazi's

recensie Been gebroken, bungelend in de leegte en je klimpartner snijdt het touw door.

Het is hij of jij. Vallen, vallen, vallen en dan toch nog ergens in de diepte zacht genoeg neerkomen maar zonder uitzicht op ontsnapping. Werkeloos wachten op het grote niets. Wat gebeurt er dan? Klimmer Joe Simpson aarzelt even terwijl hij zijn herinnering aan de val van de Siula Grande in Peru anno 1985 ophaalt. In beeld zien we de acteur die hem speelt liggen in die kloof van ijs en ruimte. In het binnenste der aarde. De eenzaamste dood. Hij had er als klimmer weleens aan gedacht hoe het zou zijn om zo te sterven in een ravijn. Of hij als ex-gelovige toch God weer zou zien. Het gebeurt niet. Geen God. Wat dan wel? Boney M. Boney M in zijn hoofd: 'in the rain, tchalalalala'. 'Life is meaningless', zoveel is duidelijk. Na de film kreeg ik het liedje ook niet meer weg.

Erger kan niet en dat is het gevoel waarmee je het gehele verslag van Joe Simpson en Simon Yates aanhoort. In 1985 beklommen ze de nog nooit eerder beklommen westkant van de Siula Grande. Bij de afdaling breekt Joe zijn been. Simon laat hem steeds 300 meter zakken maar wanneer Joe van de berg afvalt moet hij het touw wel doorsnijden. 'Touching the void' verhaalt hoe Joe toch nog weet terug te keren in het basiskamp. Fascinerend. Waarom wil je dit? Hoe red je dit? Realistisch op de berg nagespeeld door acteurs, en bijzonder spannend naverteld door de nu bijna 20 jaar oudere klimmers. Indiana Jones maar dan zonder nazi's. De berg is de vijand; de berg is ook de geliefde. Begrijpen doe je het na afloop nog steeds niet, maar iets van de leegte heeft je wel geraakt.