Schonkig lijf, gebogen rug

recensie 'The Mother' is een film over meerdere taboes: het taboe op de moeder die haar dochter verraadt, op de oude vrouw die de seks nog niet voorbij is, op het oudere vrouwenlichaam.

Het meest dubbelzinnig is de film over dat laatste taboe. ,,Vind je me een vormeloze vleesklomp”, vraagt de moeder (Anne Reid) vlak voor ze met de veel jongere klusjesman, de minnaar van haar dochter, het bed gaat delen. Hij ontkent, maar echt heel dichtbij durft de camera ook niet te komen. Zijn gespierde bovenlijf frontaal in beeld, haar zien we van achteren; ze zit op het bed, brede bh nog aan. Anne Reid is geen Diane Keaton, die onlangs in 'Something's Gotta Give' boven de vijftig toch nog een vrijer kreeg. Reid is meer Jack Nicholson, en dan zonder grijns. Een schonkig lijf, een gebogen rug, amper een glimlach. Een futloze, bejaarde vrouw. Je schrikt ervan dat ze toch zo verschrikkelijk graag wil neuken met de gespierde klusjesman. Terwijl het ook rap weer heel vanzelfsprekend is. Dat is te danken aan de actrice die met een sjaaltje zus en een glimlachje zo die weggezakte gevoelens op haar gezicht te voorschijn tovert. Net als Keaton werd Reid voor haar rol voor een oscar genomineerd; Hollywood bekroont graag de 'underdog'. Voor een film die als leidraad heeft dat een mens echt geleefd moet hebben voor het sterven is 'The Mother' echter een opmerkelijk levenloze, beetje depressieve film. En dan niet omdat er te weinig voorbeeldige personages in zitten; schrijver Hanif Kureishi ('My Beautiful Laundrette', 'Intimacy') schrijft meestal niet over rolmodellen. Alleen 'The Mother' wil zich er maar niet over verheugen; over seks als je oud en vrouw bent. Eerder is de film er verward over. Na een bijzondere, beheerste start waarin de oude moeder en vader vanuit de stilte in het noorden naar het lawaai van Londen reizen voor een bezoek aan hun kinderen, verliest de film aan intensiteit. De personages maken vaak her en der vreemde sprongen. Het is dat de acteurs zo goed zijn. Daniel Graig als de aimabele, onbetrouwbare Don Juan van wie alle vrouwen wat willen. Maar zeker Anne Reid, onzeker maar vastbesloten in haar verlangen en verraad. Ze maakt geloofwaardig dat de puberteit je zo weer kan overvallen, ook als je bijna zeventig bent.