recensie De Spaanse film 'Te doy mis ojos' (Ik geef je mijn ogen) grijpt het traditionele huiselijke geweld (man slaat vrouw) bij de lurven, in een dramatisch verhaal waarin een jonge vrouw samen met haar zoontje het huis ontvlucht, omdat manlief losse handjes heeft. Als in een voorlichtingsfilm over huiselijk geweld stelt de 37-jarige regisseuse en voormalige actrice Iciair Bollan de bekende vraag, waarom die vrouw toch terugkeert naar die man (in eerste, niet in laatste instantie), en waarom die man, ondanks zijn liefde en ondanks zijn bereidheid om in therapie te gaan, toch blijft slaan.
Bij de vrouw speelt de belofte van en de hoop op verandering een rol. Bij de man draait het om controle uit angst en onzekerheid, zo leren we.
De film werpt een blik op een van de meest primitieve en meest verraderlijke drijfveren van de mens, namelijk om een geliefde totaal te bezitten. De scène waarin zij netjes aangekleed en opgemaakt op pad gaat voor een sollicitatiegesprek, en waarin hij haar de deur belemmert, om haar vervolgens als een beest te lijf te gaan, serveert die vernietigende drift helemaal uit. Er is ook een liefhebbende zus die het complexe probleem simplificeert, en een liefhebbende moeder die het ontkent.
'Te doy mis ojos' is een film vol dramatische clichés die niettemin de discussie opnieuw opent.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.