Kinderlijk eenvoudige vriendschap

recensie Twee Siciliaanse vrienden schreven samen een toneelstuk over twee vrienden. Ze speelden het op het toneel en maakten er vervolgens een film van; hun debuut. Over twee Sicilianen die samenwonen in Turijn. De één onnozel, arbeider, de ander wereldwijs, gangster. Allebei niet zo communicatief, wat door de acteurs-regisseurs wordt gecompenseerd met de theatrale acteerstijl die ze overhielden aan het toneelspel. Wat er gezegd wordt, wordt aangedikt met 'The bold and the beautiful'-achtige close-ups. Steeds blijft de camera iets te lang op dat ofwel verwonderde, ofwel melancholieke, ofwel onnozele gezicht hangen. Het geeft 'Due Amici' iets stijfs en amateuristisch. Als verjaarde avant-garde uit de jaren zeventig.

In het ingetogen verhaal over de gebrekkige vriendschap tussen samenwonende mannen herinnert 'Due Amici' wel aan het recente Turkse 'Uzak'. De één (de arbeider) wil best contact, de ander (de gangster) wordt pas vriendelijker als zijn vriend ziek blijkt. Dan gaat hij zich toch om hem bekommeren en besluit hij hem mee naar huis te nemen, weg uit het koude Noorden, terug naar Sicilië.

Anders dan 'Uzak' weet 'Due Amici' echter niet boven het direct verbeelde uit te stijgen. Dat wat kinderlijk en eenvoudig is blijft gewoon kinderlijk en eenvoudig, en wordt nergens diep melancholiek.