New Dutch Academy

recensie In de achttiende eeuw moest je in Mannheim zijn als je de laatste ontwikkelingen op muziekgebied wilde horen.

Het nieuwe fenomeen 'symfonie-orkest' kon je toentertijd het beste daar beluisteren. De symfonieën van Johann Stamitz en Franz Xaver Richter zijn vandaag-de-dag wat in de vergetelheid geraakt door het symfonische vuurwerk van genieën als Mozart, Beethoven en Mahler. Maar als je de jonge dirigent Simon Murphy en zijn New Dutch Academy bezig hoort op deze opname, springt de vonk van enthousiasme al snel over. Murphy (29) richtte niet alleen een orkest, maar daarmee ook een 'academie' naar achttiende-eeuws model op. Met als nobel doel onderzoek en concerten te combineren in multidisciplinaire projecten. Dat alles ter stimulering van met name de muziek van vlak vóór Mozart: componisten die aan bod komen in het vijfdaagse festival, dat gisteren startte en tot en met 14 maart plaatvindt in de Oud Katholieke Kerk te Den Haag en in het Amsterdamse Felix Meritis. Het is bewonderenswaardig hoe snel Murphy zijn orkest tot zulke grote hoogten heeft weten op te stuwen. Stamitz en Richter klinken fris en krachtig al mogen de langzame delen wat geprofileerder van beweging klinken. Het curieuze van deze symfonieën is dat je steeds een lange melodielijn verwacht die niet komt. Alsof je naar de begeleidingspartijen van een Mozart-concert of -aria luistert. En dat de solist niet op komt draven.