Zes soldaten, arm in arm in het graf

recensie Misdaadroman, staat er op de kaft van 'Barabbas' en dat klinkt lekker nuchter in een tijd dat boeken te pas en te onpas worden bestempeld als literaire thriller. 'Barabbas' is het nieuwste boek van Jacob Vis, een geprezen misdaadschrijver die al een paar keer is genomineerd voor de Gouden Strop maar tot nu toe niet in de prijzen is gevallen.

Dat kan met 'Barabbas' wel eens anders aflopen: het is een van de betere boeken die dit jaar in de Nederlandse misdaadsectie zijn verschenen. Enge zaken als terrorisme worden knap verbonden met moderne misdaad (liquidaties op klaarlichte dag) en actuele problemen van het Nederlandse platteland, zoals raadselachtige veeziekten. En toch blijft het geheel geloofwaardig.

Het begint mooi, met de berging van een soldatengraf bij Passendale, waar zes Engelse soldaten keurig naast elkaar liggen, arm in arm begraven. Ze zijn waarschijnlijk gestorven aan de Spaanse griep, de grote killer van het eind van de Eerste Wereldoorlog, die meer slachtoffers maakte dan de oorlog zelf.

Het virus smeult mogelijk ergens voort. Een kwaadwillende microbioloog zou met genetisch materiaal van slachtoffers kunnen gaan knutselen en een biologisch wapen maken. En zo gebeurt het ook in 'Barabbas'.

Achter de naam Barabbas gaat een man schuil die een rekening te vereffenen heeft. Het gaat om een nare gebeurtenis in zijn jeugd, die zich afspeelde in een schijnbaar idyllisch Overijssels dorp.

De verteller van het verhaal is Lynn, kunstenares en vriendin van rechercheur Ben van Arkel. Lynn is net vrij uit de gevangenis, waar ze straf heeft uitgezeten voor de wraak op haar verkrachters - een geschiedenis die Jacob Vis twee jaar geleden heeft behandeld in 'Brains'. Lynn is ook een jeugdvriendin van een prostituee, die bijna het slachtoffer is geworden van Barabbas en daarna overhaast met een ferme Overijsselse boer getrouwd en bij Lynn en Ben van Arkel in de buurt komen wonen.

Zonder toevalligheden en kunstgrepen komt geen plot tot stand, maar hier is wel erg op geboetseerd. Het einde komt te plotseling, en werkt na zoveel dreiging en spanning als een koude douche. Het is aan Jacob Vis' nuchtere en heldere vertelstijl te danken dat het de lezer niet te machtig wordt.