recensie Vóór de komst van de teddybeer waren er wel speelgoedberen, maar niet van die zachte, pluchen en zittende gevallen.
Deze foto van rond 1900 toont een in die tijd gangbaar exemplaar: een stijf, groot beest op wieltjes, dat als een soort rijpaard fungeerde. Door te trekken aan een ijzeren koordje op zijn harde haren rug steeg er een gebrom op uit het binnenste van het dier. Kort na de eeuwwisseling veranderde de mode in de speelgoeddierenindustrie. Hier ging een gebeurtenis in de Verenigde Staten aan vooraf. President Theodore Roosevelt (1901-1909) was een fervent jager. Op zekere dag tijdens de jacht hadden hadden drijvers een oude, zwakke beer opgejaagd. Het zou eenvoudig zijn geweest voor de president om hem af te schieten, maar dit vond hij te gemakkelijk. Hij weigerde dan ook te schieten. Daarop verschenen in de kranten diverse cartoons. In één daarvan figureerde een beer aan een halsband, vastgehouden door een jager. Even verderop stond Roosevelt met zijn geweer in de aanslag, gericht op het arme beest. Dit voorval inspireerde fabrikanten tot het op de markt brengen van een nieuw soort speelgoedbeer. Een bekende producent werd de Duitse firma Steiff die veel naar de Verenigde Staten, maar ook naar Nederland exporteerde. De nieuwe kindervriend was een gezellig knuffeldier, genaamd teddybeer. Het had flexibele poten en kon meestal ook zitten. Ook vertoonde hij meer menselijke trekken.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.