De gedroomde DDR had ook al geen ziel toen iedereen er nog wel woonde.

recensie In 'Droomland DDR' is de gewezen DDR een leeg land. Lege straten, lege portieken, op de rivier maar een enkele boot te zien en die is van de filmmakers zelf. Documentairemaakster Petra Lataster bezoekt er de flat in Dessau waar zij in de jaren zeventig woonde met haar vader na de dood van haar moeder. Ook leeg, net als die van de buren en de buren daarnaast. Ooit was het een gezellige flat, herinnert een bewoonster zich vanuit het raam. Zesendertig mensen, als je de kinderen meerekende. Nu woont alleen zij er nog, met haar man en hun vogeltje.

Lataster dwaalt er door versleten gangen. Het is een ontroerend moment in de film omdat de verlaten flat, de stilte van de portieken, erop wijzen dat als er ooit wat was in de DDR, er nu bar weinig is overgebleven. Zoals ook Latasters ouders er niet meer zijn. Alleen het behang rest. Hoe symbolisch! Dezelfde truttige strepen en ruiten die we al kenden uit 'Goodbye Lenin'.

Met 'Droomland DDR' presenteert het filmende echtpaar Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster het derde deel in een documentaire serie over de DDR, het geboorteland van Petra Lataster. Eerder maakten zij 'Verhalen van een rivier', waarmee ze in 1994 het Gouden Kalf voor de beste documentaire wonnen, en 'De tijd de stroom'(1999).

In 'Droomland DDR' gaat het net als in hun eerste film om verhalen uit Latasters geboortestad Dessau, zij het nu meer om de binnenwereld dan de buitenwereld. Lataster brengt haar oude klas voor een reünie bij elkaar op een boot, en zoekt een paar klasgenoten thuis op.

Ze haalt ook eigen herinneringen op. In tv-archiefbeelden zien we Leonov door de ruimte tuimelen op de klanken van 'Aida' en zien we Honecker scholieren en revolutie prijzen. Maar de film drijft op een paar mooie gesprekken. Uit die interviews komt de DDR naar voren als een land dat ook al geen ziel had toen iedereen er nog wel woonde. Er is een klasgenote die huichelde, een die het systeem haatte en een die het leger in ging en droomde van de communistische verovering van Europa. De waanzinnige plannen zitten nog tussen zijn paperassen.

Deze Peter is de meest tragische figuur. Ooit als zoon van een partijchef door zijn klasgenoten gevreesd, nu wederom outcast, werkeloos, en zijn frustraties uitlevend in het bouwen van modelboten. Toen het leger van de ene op de andere dag werd opgedoekt, was het alsof de dokter hem nog maar een paar maanden te leven gaf, vertelt hij. Hij is de enige die zegt de DDR 'best een beetje te missen'.

Verder geen Ostalgie in 'Droomland DDR', daar zijn de filmmakers te bedachtzaam voor. Jammer dat de film in het laatste halfuur door een slecht gekozen personage haar grip verliest, want tot dan is het een boeiend document. Dierbare herinneringen aan een voorbije jeugd in een land dat er nooit echt was.