Choreografie Vreugdenhil inspireert Keyna Nara

Danseres Keyna Nara danst in 'Orbital Cavities' een geisha met borderline-neigingen, in 'Volle Melk Disneyfied' is ze een Von Trapp-kind uit 'The Sound of Music'. Heel andere koek dan de sobere dans waar ze bij choreografe Krisztina de Chtel doorgaans mee te maken krijgt. Jaarlijks nodigt De Châtel veelbelovende gastchoreografen uit die ze een podium en professionele dansers biedt, 'in return' worden haar dansers geconfronteerd met een andere - inspirerende - werkwijze.

In 'Orbital Cavities' ('oogkassen') daagt gastchoreograaf Mauricio de Oliveira de dansers uit de blik naar binnen te richten en dromen en fantasieën in dans te vertalen.

Keyna Nara wordt als een Japanse ijskoningin door kronkelende hellepaarden rondgevorst en verliest zich in een emotionele 'rollercoaster' die mooi haaks staat op de sereniteit van het muzikale 'Continuüm' en het fraaie Zenwitte toneelbeeld. De emotionele dimensies voor en achter een matglazen scherm resulteren in een fraai gedanste 'afwezigheid' of vervreemdend georkestreerde 'kortademigheid' bij de dansers. Maar door het ontbreken van duidelijke samenhang levert de choreografie niet meer op dan wat rimpelingen aan het innerlijke wateroppervlak.

Meer deining veroorzaakt choreograaf Sjoerd Vreugdenhil met zijn 'Volle Melk Disneyfied', waarmee hij bewijst het predikaat 'veelbelovend' eigenlijk al-lang ontgroeid te zijn. De nieuwkomer weet alle ogen op zich gericht met een slimme mix van maatschappelijke thema's, video en dans, gelardeerd met verwijzingen naar filmiconen. Zijn succesvolle 'Fat Peggy's Sober Property' stelde het voormalig kindsterretje Jane uit de klassieker 'Whatever happenend to Baby Jane' centraal, in 'Volle Melk Disneyfied' is het de immer goedgemutste en meer dan perfecte Julie Andrews uit 'The Sound of Music' die haar doldrieste opwachting maakt.

Performer Kate Strong laat met haar komische Andrews-vertolking zien wat áchter de façade van perfectie schuilgaat: een twijfelend, drinkend en een valiumpje wegsnoepend wrak dat haar toegewezen Von Trapp-kinderen, de Châteldansers, vooral lastpakken vindt. Vreugdenhil gebruikt 'The Sound of Music' als metafoor voor de ondergesneeuwde echtheid in onze veramerikaniseerde cultuur waar alles om succes en lifestyle draait. De beroemde poppenkastscène wordt in handen van Vreugdenhil een hilarische potpourri van wisselende achterdoeken en een razendsnelle litanie die van 'extreme make-overs' naar (' Push it real good!') rapsongs leidt.

Dans, video en theatrale middelen zijn knap met elkaar versneden, maar Vreugdenhil wil véél zeggen, waardoor 'Volle Melk Disneyfied' meer neigt naar een goede parodie dan dat het een indringende spiegel vormt voor onze tot eenheidworst verworden succescultuur. Deze extravagante danstrip doet wel erg veel haltes aan.

Gelukkig vraagt Keyna Nara in een prachtige ingetogen solo de volle aandacht voor Vreugdenhils puur choreografische kwaliteiten.