Tomboy op gympen

recensie Ze deed het niet slecht als countryzangeres. Maar het was pas nadat ze de producer en haar latere echtgenoot Robert 'Mutt' Lange had ontmoet dat de carrière van Shania Twain echt van de grond kwam en de verkoopaantallen in de tientallen miljoenen gingen lopen. Lange, die eerder met groepen als Def Leppard en Foreigner had gewerkt, haalde Twains muziek flink door de blender. Countrypop werd hitparadepop en tegelijkertijd werd de Canadese ook steeds meer als babe in de markt gezet.

Wie bij het eerste van twee uitverkochte concerten in Rotterdam de koele verleidster uit haar clips verwachtte, kwam echter bedrogen uit. Want kort na negen uur was het niet een gelikte diva maar een tomboy op gympen die het ronde podium in Ahoy' betrad.

Ook in de daarop volgende zeven kwartier had Twain meer weg van een sympathieke girl-next-door dan van een glamoureuse ster. Onophoudelijk wervelde Twain over het ronde podium midden in de zaal om alle fans de gelegenheid te geven haar van dichtbij te zien. En intussen was ze zelfs tijdens de songs niet te beroerd om handtekeningen uit te delen en cadeautjes aan te nemen. Tegen het eind van de show mochten twee fans die waren opgevallen door hun spandoek zelfs de bühne betreden om samen met de zangeres de hit 'You're still the one' te zingen.

In muzikaal opzicht bleef de 38-jarige zangeres haar nieuwe koers echter wel trouw. Hoewel er aan het aantal cowboy-hoeden te oordelen aardig wat countryfans waren en enkelen zich zelfs in de gangpaden aan een line-dansje waagden, tapte Twain vooral uit haar succesvolle popvaatje.

Zelfs wanneer er een country-nummer werd gespeeld, moesten de violen en slide-guitar het afleggen tegen de gillende rockgitaren. Die gitaren hadden sowieso samen met de pompende drumritmes de overhand. Zozeer zelfs dat het geluid van de negenkoppige begeleidingsband in Ahoy regelmatig verzandde in een amorfe brei.

Dat was niet alleen jammer voor de sound, maar vooral ook voor Twain. Het is dat we van haar platen weten dat ze goed kan zingen. In Ahoy waren we daar echter nooit achtergekomen, zozeer werden haar vocalen weggedrukt door het gitaargeweld. Alleen bij de spaarzame ballads als 'When you kiss me' en 'The woman in me' kon Twain even schitteren.

Misschien lag het aan die gebrekkige geluidsafstelling, wellicht ook aan het wat routineuze karakter dat de show aanvankelijk had (de band is al een jaar aan het toeren), maar het duurde in Rotterdam lang voor het concert goed op gang kwam. Zo was het tekenend dat zelfs bij hits als 'Ka-ching!' het publiek niet massaal uit de stoeltjes kwam. Nu waren er weliswaar overijverige beveiligingsmannen die de fans steeds bij het podium wegjoegen, maar als het dak er echt af zou zijn gegaan, zouden daar geen honderd beveiligers tegen hebben geholpen.

Gelukkig gingen zangeres en band ongeveer een half uur voor het einde wel los. De plastic lachjes maakten plaats voor echt speelplezier en bij aanstekelijke nummers als 'Thank you baby' en 'That don't impress me much' sloeg eindelijk de vonk over tussen muzikanten en publiek. En toen ze bij de stevige uitsmijter 'Rock this country' in een shirt van het Nederlands voetbalelftal het podium betrad, had Twain Ahoy eindelijk aan haar voeten.