Germaine, kom terug!

Germaine Groenier was, vanwege haar onlangs verschenen boek 'Germaine sans gêne - Herinneringen aan een spraakmakend radioprogramma' bij veel ex-collega's te gast. Zo schoof zij op 2 oktober aan bij Vara's 'Spijkers met koppen', op 4 oktober was ze bij 'Kunststof' van de NPS op bezoek en op 13 oktober hoorde ik haar in 'De Avonden' van de VPRO.

De kans is vrij groot dat we nu nooit meer iets zullen horen over het beruchte laatste deel van 'VPRO-vrijdag-op-drie', een drie uur durend 'emancipatoir' programma dat van januari 1976 tot juni 1978 werd uitgezonden en waarin luisteraars openhartig spraken over seksualiteit en relatieproblematiek. En dat is jammer. Ik bedoel: het is jammer dat kennelijk niemand er brood in heeft gezien om dit prachtprogramma nieuw leven in te blazen.

Groenier schrijft in de verantwoording van haar boek: ,,Alhoewel ik de ontwikkelingen rond de radiozendtijd verafschuw, blijf ik een veelvraat en luister ik vloekend terwijl ik hoop op betere tijden. Ik vind het van een ongelooflijke kortzichtigheid getuigen dat documentaires, interessante, lange gesprekken en onderzoeksjournalistiek zo naar de marge worden gedrongen en plaats moet maken voor feitjes, nieuwtjes en meninkjes.”

In 'De Avonden' bedacht Roel Bentz van den Berg dat een programma zoals Groenier het toen maakte, juist in deze tijd - 'waarin seks zo alomtegenwoordig' is dat het de problemen die we er mee hebben verhult' - zendtijd verdient. Dat ben ik met hem eens. Volgens mij is de radio bij uitstek geschikt voor een gevoelig onderwerp dat mét plaatjes al snel ranzig wordt. Geen bad-met-bruine-bonen-seks, geen uitleg over de duizenden standjes (terwijl de jonge kijker nog maar net heeft begrepen dat de ooievaar er helemaal niets mee te maken had), maar in alle rust en stilte luisteren naar wat anderen te vertellen hebben.

En dan kom je al snel weer bij Groenier uit die, misschien wel doordat ze geen deskundige was, zo aardig haar bellers te woord stond. Beter gezegd: haar bellers uit liet praten. Ik heb begrepen dat Germaine er zelf al na anderhalf jaar tabak van had: dat ze liever een maker wilde zijn en niet langer een 'auditief sekssymbool', maar nu blijkt dat het stempel nog altijd op haar voorhoofd prijkt - en ze in 'Kunststof' onthulde slechts duizend euro prepensioen van de radio te ontvangen - lijkt het me de hoogste tijd om de keel te schrapen en weer aan de slag te gaan. Sans gêne.