Postume cd van een 'tedere minstreel'

recensie Een zachtaardige man, die liever over zijn muziek dan over zichzelf praatte. Dat was de indruk die Elliott Smith maakte toen we hem zes jaar geleden in Amsterdam ontmoetten.

Een beetje smoezelig, maar toch charmant. Hij had toen net zijn doorbraak beleefd, dankzij de liedjes die hij voor de film 'Good Will Hunting' had geschreven. In de plotselinge roem die hem ten deel was gevallen, was hij niet geïnteresseerd. Wel was hij verheugd over de financiële armslag die hem opeens ten deel was gevallen: daardoor kon hij zich voor het eerst in zijn leven geheel richten op wat hij het liefst deed: muziek maken. Even zachtaardig als zijn persoon was ook zijn muziek. Hoewel zijn leven bepaald niet over rozen ging, liet Smith zich in zijn songs niet kennen als een pessimist pur sang. Veeleer maakte hij de indruk een man te zijn die tegen de klippen op probeerde zich niet over te geven aan de wanhoop.

In dat opzicht is zijn zesde en laatste album, waar hij tot kort voor zijn dood aan werkte en dat door zijn (muzikale) vrienden is voltooid, een logisch vervolg op zijn andere cd's. Ook op 'From A Basement On The Hill' (Domino/Munich - 86741) laat hij zich kennen als een tedere minstreel. De instrumentatie is rustig. Een getokkelde gitaarlijn of een eenvoudig pianoloopje, meer heeft Smith niet nodig om zijn melodieën ook tot bloei te laten komen. En zoals we van hem gewend zijn, is ook de zang weer bijzonder ingetogen, vluchtig bijna, alsof Smith ons vanuit de mist toezingt.

Bij postuum uitgebrachte platen rijst altijd de vrees dat het onrijpe vruchten zijn, , die alleen dienen om de kassa van de platenmaatschappij nog één keer te laten rinkelen. Die vrees is bij 'From A Basement On The Hill' ongegrond. De cd is een volwaardig Elliott Smith-album, dat niet onder doet voor zijn andere cd's. Producer Rob Schnapf (die ook aan de albums 'XO' en 'Figure 8' meewerkte) en Smiths ex-vriendin Joanna Bolme hebben er op toegezien dat 'From A Basement On The Hill' een waardig muzikaal testament is geworden, dat zeker niet alleen om sentimentele redenen de moeite waard is.