Darryll-Ann

recensie Er zijn maar weinig bands in de popmuziek die plaat na plaat weten te overtuigen.

Een uitzondering op die regel is de Nederlandse formatie Daryll-Ann, die zo'n acht jaar geleden overdonderend debuteerde met 'Seaborne West' en ook daarna geen voet verkeerd zette. Integendeel, met de opvolgers 'Happy Traum' uit 1999 en 'Trailer Tales' uit 2002 bevestigde de band steeds weer zijn reputatie als Nederlands subtielste (gitaar)popband. Reden genoeg om met een aangename spanning naar cd nummer vier uit te zien. Zouden de songschrijvers Jelle Paulusma en Anne Soldaat opnieuw een voorbeeldig album bij elkaar hebben geschreven? Het goede nieuws is dat 'Don't Stop' weer een typische Daryll-Ann-plaat is. De cd bevat tien uiterst verzorgd klinkende nummers die qua sfeer pendelen tussen melancholiek ('Strange') en voorzichtig uitgelaten ('We Love Danger'). Hoewel de songs live werden opgenomen in de studio is de instrumentatie zeer veelzijdig en blinken de composities uit door een gelaagdheid die maakt dat je blijft luisteren. En ook tekstueel is 'Don't Stop' weer zeer sterk, met rondvliegende oneliners die zich in je hoofd vasthaken. Een nieuwe triomf dus? Niet helemaal. Vergeleken met de eerdere albums mist de nieuwe plaat een song die die zo mooi is dat je wel gilletjes zou willen slaken van verrukking. Bij een mindere band zou je dik tevreden zijn. Maar van Daryll-Ann verwacht je meer en mis je die ene uitschieter toch.