Grenzen van de individualisering

recensie Het eenzame pubermeisje fietst in het donker naar huis, de aftiteling begint, en we horen de nieuwslezer berichten over de verdachte van de moord op het Terracollege.

Dat is pas grenzen verleggen, dacht regisseur Hans Otten kennelijk, terwijl hij inzoomde op de kinderen van de anti-autoritair opgevoede generatie. In een driedelige serie over de grenzen van de individualisering buigt 'Tegenlicht' van de Vpro zich zondag over deze pubers. ,,Jullie vertrouwen me niet'', zegt Sophie (15) tegen haar moeder. Ma tast in het duister als het gaat om haar opstandige dochter. Aan de interviewer vertelt Sophie wat ze allemaal doet als haar ouders denken dat ze aan het salsa-dansen is: uitgaan, blowen, en nog wel meer ook. ,,Ik heb twee levens'', zegt ze. Eén met haar vrienden, één thuis. Maar, zegt moeder, Sophie's rapport is goed, ,,dus we doen het nog niet zo verkeerd.'' Schoolcijfers lijken het enige houvast te zijn voor de ouders die hun puberteit in de jaren zeventig beleefden. Inmiddels zijn ze advocaat, of docent, of nog steeds hippie, en nogal eens gescheiden. Je ziet de hockeyvader aarzelen, en glimlachen, terwijl hij een 'nee' over de lippen perst. Het is een mooi moment waar alle ouders die genoeg hebben van dat onderhandelen, iets aan hebben. Meer dan aan de quasi-sociologische borrelpraat van docenten over het materialisme van hun leerlingen: ,,Ze moeten te veel, en dat hebben wij bedacht.''