Digitale liefde

recensie Het is Valentijnsdag en dat is hét moment om een boek te laten verschijnen over een typisch verschijnsel van deze tijd: internetliefde. 'Love online-emotions on the internet' heet het boek van Aaron Ben Ze'ev, hoogleraar filosofie aan de universiteit van Haifa. In de aankondiging van het boek op de cover van deze Weekend Gids (en ook op internet uiteraard) toont Ze'ev zich een warm voorstander van digitale liefdescontacten. Ook als iemand al een 'echte' partner heeft. Als er behoefte is aan iets 'naast' de vaste relatie, is een virtuele verhouding wellicht veiliger dan een echte, aldus Ze'ev. Je partner moet er dan wel weet van hebben, anders is het alsnog overspel.

Het is tegenwoordig heel gewoon om andere mensen tegen het lijf te lopen in een chatbox. Tussen de tientallen mensen die daar door elkaar heen kakelen, zit altijd wel iemand met wie het klikt. En anders zijn er talloze sites waar een zoekende alleenstaande zichzelf tegen betaling kan presenteren met een virtuele profielschets. Het is een kwestie van bladeren om een 'match' te vinden.

Het eigene aan het medium internet is dat mensen er zich, veel sneller dan in het echte leven, geneigd voelen veel over zichzelf te vertellen. Je gesprekspartner is tenslotte anoniem en is met één muisklik van je af te schudden. Er zijn geen repercussies voor het 'echte' leven. Je kiest zelf het moment of en wanneer je een virtueel persoon levend maakt, door diegene te bellen of te ontmoeten. Als het contact écht intiem is, dan moeten we daar volgens Ze'ev niet aan beginnen. Dan immers komt de echte relatie in het gedrang.

De pc blijkt voor veel mensen een ideaal medium om anderen te 'ontmoeten'. Je wordt er tenslotte niet in eerste instantie op je uiterlijk beoordeeld. Je bepaalt zélf of en wanneer je de ander een fotootje stuurt. Veel sociale prietpraat wordt overgeslagen. Na een korte introductie is het al bon ton om intieme vragen te stellen: waarom ging je man bij je weg? Hoe was je jeugd? Getikte zinnen zijn door hun beknoptheid kernachtiger dan het gesproken woord. Ze hebben minder ballast die afleidt van de boodschap. Dat kan soms zelfs therapeutisch werken, omdat de beperkingen van het medium zo dwingen tot nadenken over gevoelige materie.

Ze'ev kan waarschuwen wat hij wil, maar in de chatwereld zijn er maar weinig mensen die aan de verleiding kunnen weerstaan om de band met de digitale vriend(in) steeds verder aan te halen. Van de publieke chatbox verhuizen ze naar een één op één-contact via bijvoorbeeld MSN Messenger, vervolgens komt er een foto-uitwisseling, dan worden er sms'jes verstuurd, een telefoongesprek volgt en daarna een ontmoeting.

Met alle mogelijke gevolgen van dien.

Daar kan geen Israëlische prof wat aan veranderen.