Geslachte verlangens

opinie Alweer een aap op het toneel? Dat is (na 'The Monkey Trial' en een even Vlaamse 'Koning Lear') nu al de derde première binnen een week waarin een gorilla figureert. Vieren de Chinezen soms hun Jaar van de Aap? Maar wat heeft dat dan met Nederlands/Vlaams theater te maken?

De aap in de nieuwe Dood Paard-productie 'Geslacht' is een geluk- en genotzoekende sloeber uit het Zuid-Amerikaanse Santiago. Aldaar als knuffelbeest in een park opgepikt en meegenomen door een homoseksuele, tot wethouder opgeklommen ex-kraker uit Nederland, die zijn idealen jaren geleden reeds verloor. ,,Ik ben ze vergeten, daar moet ik eerlijk in zijn. Ze zijn verdampt, als de rook uit de fabrieksschoorsteen die je vroeger toen je een kind was met je oog probeerde te volgen, net zo lang tot je het punt kon zien waarop hij verdween.''

Alle personages uit 'Geslacht' praten over verlangen, het woord 'vroeger' steeds krampachtiger vermijdend. Met hun 'idealen' is het nooit iets geworden en ze geven daarvan niet zichzelf maar de buitenwereld de schuld.

Met flink wat goede wil is de titel 'Geslacht' voor tweeërlei uitleg vatbaar. In een lingerieparade draagt de vrouw van de filosoof een slipje met daarop -oeijoei, hoe dapper- in kapitale letters 'kut'. En verder zijn het hun idealen, die ze kennelijk eigenhandig hebben (af)geslacht.

Maar wat er verder met 'Geslacht' aan de hand is mag een typisch Dood Paard-geheim heten. Nog lang liggen woelen waarom dat Latijnse knuffelbeertje, dat zich niet door 'de Europese droom liet betoveren' nou toch een gorillahansopje aanmoest. Kuieren gorilla's misschien onbekommerd rond in de stadsparken van Santiago? Of heb ik het weer niet goed begrepen, en is 'Geslacht' een haarscherpe allegorie over het failliet van de PdvA?