Tobias Delius

recensie De uitreiking van de Boy Edgarprijs, afgelopen woensdag, was een echt incrowd-feestje in het Amsterdamse Bimhuis, met zowel op het podium als in de zaal een groot aantal voormalige winnaars van 's lands belangrijkste jazzprijs. Opvallendste verschijning was wel de reusachtige saxofonist Sean Bergin die rondliep met een damesboodschappentas met bloemetjesmotief, waar hij meermaals een zuurtjeskleurige concertina uit te voorschijn toverde.

Met tien van zijn muziekcompanen speelde de prijswinnaar, tenorsaxofonist/klarinettist Tobias Delius, vijf sets in vier uur. De prijs kreeg hij uit handen van burgemeester Cohen, die in de pauze toegaf geen uitgesproken liefhebber van improvisatiemuziek te zijn, maar desondanks gegrepen was door de creativiteit die er aan ten grondslag ligt. ,,Delius behoort tot het kamp van de smeuïge jazz waar met bourgondisch plezier wordt gemusiceerd. Dat is wel te zien aan zijn aaibaar embontpoint dat steun biedt aan zijn saxofoon,'' grapte hij in zijn toespraak.

In 1991 ontving Delius al de Podiumprijs, een onderscheiding voor aanstormend jazztalent. Bij wijze van protest tegen de afschaffing hiervan kreeg de laureaat deze na afloop van het feest nogmaals symbolisch uitgereikt. Delius: ,,De Boy Edgar Prijs is voor mensen die hun weg al hebben gevonden in de jazzwereld, het mooie aan de Podiumprijs was de tournee die ermee gepaard ging, en optreden is waar het muzikanten (en zeker die met weinig naamsbekendheid) in eerste instantie om gaat.'' Gaat hij nog luisteren naar de radio-opnames die de VPRO van de avond maakte? ,,Beslist niet, zodra mijn muziek geklonken heeft behoort ze tot het verleden.''