Kommil Foo

opinie Als de Belgische broers Raf en Mich Walschaerts in 1989 meedoen aan het Amsterdams Kleinkunst Festival, wordt ze door de jury te verstaan gegeven dat ze maar beter op kunnen gaan in een groter geheel, in het ensemble van een musical ofzo.

Als het duo Kommil Foo zullen ze het niet redden. Maar ze bleven optreden. Samen dus en dat nu al ruim vijftien jaar lang. Van hun laatste drie theatershows, 'IJdele Hoop', 'Lof der Waanzin' en 'Wolfijzers en Schietgeweren' is een driedubbel-dvd verschenen. Opvallend zijn de vindingrijke decors, prachtig belicht. In 'IJdele Hoop' bijvoorbeeld doet een grote stellage zowel dienst als huis van God en Jezus, als een bad voor twee geliefden, een kapsalon en een fitnessruimte. Daarin vertellen de broers verhalen en zingen liedjes. Grappige verhalen en poëtische liedjes, maar evengoed andersom. Maar altijd schuurt er iets. Altijd is er die donkere ondertoon, omdat humor en ontroering zo dicht bij elkaar liggen. Op de eerste plaats vinden de broers zichzelf liedjesschrijvers. Dat is het vertrekpunt van hun voorstellingen. En in deze voorstellingen zit weer een aantal pareltjes. Bij de extra's vind je beelden van een concert dat Kommil Foo met band gaf tijdens de Gentse feesten. Vaak zijn registraties van voorstellingen op tv minder intens en dat is hier ook zo, alhoewel de camera regelmatig dicht op de huid van de broers zit. Een goede reden om de heren ook eens in het theater te bekijken.