David Kweksilber Ludwig Olshansky

recensie Het cd-label Basta heeft een neus voor bijzondere muziek en musici die andere maatschappijen over het hoofd zien.

Vaak hebben de projecten een menselijke maat: de persoonlijke betrokkenheid van het label maakt de cd's tot cadeautjes. Zoals deze opname die klarinettist David Kweksilber met zijn vader, pianist Ludwig Olshansky maakte. De voor Kweksilber gecomponeerde werken van Guus Janssen, Maarten Altena en Gilius van Bergeijk waren al te horen in het memorabele soloconcert in 2002 in het Amsterdamse Concertgebouw. Kweksilber combineerde het glasheldere Nederlandse conceptualisme met de zwaarmoedige romantiek van Brahms en Schumann. Een mooie combinatie, die zowel het concert destijds als deze cd veel lucht geeft. Kweksilber klinkt intiem en gedragen lyrisch in Brahms' Sonate in Es groot, vol van weemoed in Schumanns 'Fantasiestukken' opus 73, verandert zijn instrument in een laserstraal in Altena's stravinskiaanse 'Album' en heeft een vlekkeloze timing in Janssens 'Memory Protect Alias'. Gilius van Bergeijks 'Pan' voor basklarinet is een mooie brug tussen oud en nieuw. Sinds Sviatoslav Richter niet meer zo'n schitterende uitvoering gehoord van de drie 'Intermezzi' van Brahms. Olshanski speelt verzadigd, traag en met kleur, staat bijna stil maar tuimelt steeds van frase naar frase. Spannend en aangrijpend.