Sint Oscar Wilde

Onze homofiele naasten mogen zich wel eens de schrijver Oscar Wilde ten voorbeeld stellen; hij was misschien wel 's werelds beroemdste homoseksueel, een briljante leugenaar en causeur, een veroordeelde pederast, die stierf met de akte van berouw op zijn lippen en zijn blik op het kruis.

Het Katholiek Nieuwsblad gedenkt de 150 jaar geleden geboren Wilde, de geniale auteur die zichzelf door zijn seksuele perversies maatschappelijk te gronde richtte, maar alsnog de eeuwige waarheid van het katholieke geloof omhelsde. 'Sint Oscar'? Zover wil het blad niet gaan; het weekblad wil ook niet bestrijden dat ,,homofielen en homoseksuelen vaak slachtoffer zijn geweest en het is zaak niet te vervallen in de fouten van voorheen. Maar er is iets raars gebeurd. De homoseksuele emancipatiebeweging heeft van dat slachtofferschap een wapen gemaakt.”

KN hekelt dat over beoogd Eurocommissaris Buttiglione ('een goed huisvader, wat je niet van alle europarlementariërs kunt zeggen') wordt heengevallen. Deze heeft homoseksualiteit 'zondig maar niet strafbaar' genoemd. Is dat 'ontzettend katholiek', zoals de critici gruwen? Volgens KN is het historisch heel gewoon. Wat het KN niet gewoon vindt is het homohuwelijk, of ,,subsidie voor ranzige homopropaganda als Expreszo om jonge mensen 'voor te lichten'. Homofilie is geen schande, maar het is ook niet iets om trots op te zijn. Bovendien mag iedereen daarvan vinden wat hij wil. Of zijn de homo's al zo intolerant geworden dat zij die vrijheid alleen voor zichzelf opeisen.”

Het glossy 'mindstyle magazine' Happinez mag de zaken die historisch of geestelijk gewoon dan wel ongewoon zijn graag op eigen wijze opschudden. Neem successchrijver Paulo Coelho. Waarom onderwerpen we ons aan zoveel regels en systemen? Coelho vertelt van een groot zenmeester die zoveel van zijn kat hield dat het dier ook de meditaties bijwoonde. Na de dood van de meester mocht de kat blijven. En vele katten later wist men niet beter of een kat hoorde bij een goede zenmeditatie. Tot er een zenleraar kwam die allergisch was voor kattenharen. Ondanks alle protesten moest de kat weg. De zenleraar had een groot succes, zoveel dat ook andere scholen zich gingen afvragen of en hoe men kon mediteren zonder kat. Weer honderd jaar later dacht niemand meer aan zen en poezen.

Misschien een verhaal ter relativering van wat historisch altijd gewoon was om over homoseksualiteit te denken. Maar evengoed iets ter bemoediging van wie sombert dat er geen kip, geen hond en geen kat meer in de kerk zit. In het bisdom Roermond (Limburg) is afgelopen zaterdag een uit de nood geboren plan gepresenteerd om de komende vijf jaar de 340 parochies van dit moment te laten opgaan in 70 'samenwerkingsverbanden' met elk een 'pastoraal team'.

Priestertekort maakt zo'n clustering nodig, maar het is ook bedoeld als 'herstructurering en revitalisering'. In De Sleutel, maandblad van het bisdom, toont deken Theo van Galen van Heerlen zich een optimist. In zijn territoir zullen 34 parochies opgaan in zeven clusters. Van Galen (51) ziet ,,het hedonisme - het willen genieten - nog wel een poosje doorgaan, maar op den duur voldoet dit niet. En de mens zal God weer gaan zoeken. (...) Ik vermoed dat we na het midden van deze eeuw weer veel mensen zullen zien leven vanuit een gelovige kijk op de mens, op de kerk en de opdracht in de wereld.” Volgens de deken heeft God al lang bewezen dat hij veel geduld heeft.