Een voorstelling vol liefde, afscheid en ander huwelijksleed

opinie In een gestileerde, witte hotelkamer lopen een man en een vrouw doelloos en verveeld heen en weer. Soms kijken ze even door het raam naar het strand en de zee, maar daar blijft het bij. Ze zijn samen een weekendje weg en de stemming wil er niet in komen. In 'Angel' van jongerentheater Het Syndicaat laat de jonge auteur Enver Husicic een relatie op de klippen lopen. Hij schreef een kort drieluik over liefde, afscheid en een nieuw begin, waarin de man en vrouw elkaar in korte, staccato dialogen het leven zuur maken.

Manon Nieuwboer speelt een overtuigend gefrustreerde vrouw die volledig opgaat in haar eigen gezeur. Met hangende schouders en afgezakte sokken onder haar nieuwe rok sjokt ze moedeloos door de hotelkamer. Ze weet niet precies wat haar dwars zit en starend naar haar eigen navel associeert ze er lustig op los. De man - een sympathieke rol van Niek van der Horst - probeert de moed erin te houden, maar zijn pogingen haar op te vrolijken zijn tot mislukken gedoemd.

Als hij op avontuur naar Bangkok wil, denkt zij aan een 'ranzige derde wereld'. Waar hij turend door het raam van de hotelkamer een zonnig tafereel vol zomergasten ontwaart, ziet zij mensen met zelfmoordplannen rondlopen. Zelfs als ze zegt 'ik ben geil', klinkt het alsof ze met tegenzin boodschappen doet. Daaronder schuurt het ware conflict.

Zij wil garanties: ,,Flat. Tweezits. Bloemen en zo. Kat.'' Maar hij wil juist 'weg van alles' en de wijde wereld in trekken. Zijn levenslust komt swingend tot een explosie in een danssolo op een nummer van Kool & The Gang.

De tegenstelling tussen de staccato dialogen en het realistische spel heeft een vervreemdend effect. De personages lijken tevergeefs naar woorden te zoeken om uitdrukking te geven aan de emoties in hun vastgelopen relatie. Net als pubers slaan ze om zich heen en schelden ze er ongearticuleerd op los.

De enscenering past eerder bij een echtpaar van middelbare leeftijd. Door de steriele hotelkamer en de saaie confectiekleding van de personages doet de voorstelling denken aan een te jong gesetteld stelletje dat zich afvraagt 'is dit nou alles?'. In het eerste deel van het stuk levert het geestig spel op, maar in de loop van de voorstelling gebeurt er weinig verrassends.

Dat het niets wordt met die twee is al snel duidelijk en al gaan ze door totdat ze er bijna bij neervallen, er is geen licht aan het einde van de tunnel. In die zin heeft 'Angel' wel iets weg van een versie voor jongeren van de klassieker over huwelijksleed 'Who's afraid of Virginia Woolf'.