Cornflakes

'Ayaan Hirsi Ali steelt harten in New York' , schreef deze krant gisteren op de voorpagina. Ik las het even met ergernis. ,,Alsof het Bambi is'', zei ik aan de ontbijttafel, terwijl mijn dochter zeurde om cornflakes. Ik las verder. 'Ze maakte dinsdagavond in een prachtige, stijlvolle avondjurk een betoverende entree in de Newyorkse jetset.' De ergernis maakte plaats voor nieuwsgierigheid. Het woord 'betoverend' beviel me wel. En toen kwam weer ergernis op. Waarom zag ik geen foto van haar, daar in New York, bij dat galadiner van Time Magazine? Nu zeurde ook mijn andere dochter om corn flakes. Eigenlijk willen we af van die cornflakes -een boterham is toch veel voedzamer- maar elke ochtend geven we maar toe, want we hebben al haast en stress genoeg om die meiden van vijf en twee op tijd op school en crèche te krijgen. En hoeveel vergeefs gesmeerde en uitgedroogde boterhammen hebben we niet weg moeten gooien?

Ik dacht aan Hirsi Ali. We hebben dan wel geen foto van haar in de krant, maar digitaal opgeslagen kon ik nog wel naar het verslag van Twan Huys in 'Nova' kijken. En inderdaad, in het bericht van onze politieke redactie (die toch zelden het adjectief 'betoverend' voor een politicus zou gebruiken) stond geen woord te veel. Ze zag er schitterend uit, in die emeraldgroene avondjurk met lange witzijden shawl. Een ster. Het flitslicht uit de haag van fotografen, de rode loper, het you look gorgeous-geroep: het was adembenemend. Artikelen in grote Amerikaanse kranten, een optreden in '60 Minutes'. Nationwide. We keken naar een vrouw die op het punt stond om Amerika te veroveren. In het verslag van Huys zien we haar bewonderend uitkijken over een zonnig New York. ,,Dit zegt iets over Amerika'', zegt ze, ,,dit voortdurend streven naar zover het menselijk kunnen reikt.'' Dan volgt de onvermijdelijke vraag: ,,Wordt Nederland niet te klein voor u?'' ,,Nee'', zegt ze na een lichte aarzeling. ,,Of nog niet?'', plaagt de verslaggever, die waarschijnlijk ook al betoverd is. Lachend schuift ze uit beeld.

Cornflakes. Jij je zin. Als je maar opschiet. En niet knoeien met die lepel. Ik zag mezelf en mijn gezin terug in 'Netwerk' tijdens een KRO-thema-avond over opvoeden. De familie Tuinhout werkte zich met blik op 'de klok van de magnetron' door het ontbijt heen. Is bij ons de klok van de videorecorder, maar verder is het gehannes en gedoe heel herkenbaar. Een vader klaagt dat de Buitenschoolse Opvang maar de zwemlessen moet organiseren, want 'zwemles voegt opvoedkundig niks toe' en hij kan zijn tijd wel beter besteden. 'Netwerk' presenteerde weer eens een onderzoek, dit keer gehouden onder leerkrachten. Die lieten zich overwegend negatief uit over de rol van de ouders. Ouders willen te veel, maar laten intussen het opvoeden aan de school over, luidt de kritiek. Een psychologe verwees naar een doorgeschoten ontwikkeling in Japan. ,,Daar leren ze wiskundige tekens en het alfabet terwijl het kind nog in de baarmoeder zit. Door die tekens op de buik te schrijven.'' Maar dat wil ik allemaal niet. Ik wil gewoon dat ze hun boterhammen eten en daarna Amerika veroveren.