Lars von Trier - Dogville

recensie Sami Saif was erbij op de set van 'Dogville'. Saif won in 2001 de Joris Ivens Award voor de film 'Family' waarin hij op zoek gaat naar zijn vader in Jemen.

'Family' was een onbetrouwbare documentaire: was het nou echt of was het nou nep, al die emoties om die verloren vader? In 'Dogville Confessions', opgenomen op de dubbel-dvd-uitgave van 'Dogville', filmt Saif leermeester-leugenaar Von Trier op de set van zijn laatste film. Dat betekent mystificatie in het kwadraat. Er staat een biechthok op de set waar acteurs en regisseur hun hart mogen uitstorten. Kidman komt zachtjes zuchten dat wat ze meemaakt strange en weird is. Ook Lauren Bacall klaagt: Von Trier is bijzonder maar voelt zich bij haar niet op zijn gemak. Paul Bettany rookt en wil naar huis. Ja, ja. Een zwaar scheppingsproces tussen onzekere acteurs en een gekweld regisseur. Schijnt. De laatste volgen we een paar keer in zijn auto. Hij moppert hoe moeilijk het is om altijd zelf de grenzen te moeten aangeven, niemand die waarschuwt, net als vroeger thuis. Hmm. Pas bij de puntige Cannes-reportage van de Deense televisie, ook op de dvd, herinner je je weer dat 'Dogville' over Amerika ging. O ja! En toch raakt Saif al mystificerend wel Von Trier en diens neiging te ontmythologiseren door extra aan te zetten. De waarheid via een omweg. Gekwelde narcist, zucht. Poehoe, scheppen is moeilijk. Mooi mysterieus meisje. Het is zo. We zien het graag.