Weerbarstig verlangen

recensie Ze wonen hun leven lang al samen, maar hebben elkaar nog nooit gesproken. Als hij thuiskomt, gaat zij weg en als zij weer terugkomt, gaat hij op pad. De voorstelling 'Altijd Weer' biedt een blik in het miniatuurleven van een weerhuisje, waar de liefde niet over rozen gaat.

Bij aanvang van de voorstelling staat het weervrouwtje met een vrolijk jurkje aan stokstijf te glimlachen in de zon. Als het weer omslaat in regen en storm komt het weermannetje te voorschijn, in een strak jagerspakje en een paraplu onder de arm. De twee zitten vastgeklonken op een draaitoneel in het podium en er is geen ontkomen aan: het weer bepaalt wie van de twee binnen dan wel buiten staat.

Mimespelers Ellen van den Hoek en Bram de Goeij vervullen hun taak met een bloedserieus plichtsbesef en dit werkt al snel op de lachspieren. Als het toneel draait, krijgen we als publiek een blik achter de schermen in de binnenkant van het weerhuisje, waar de twee om beurten het huishouden proberen te bestieren. En dat valt niet mee, want ze weten nooit wanneer ze weer naar buiten moeten. Als het weervrouwtje na een dag in de volle zon met knalrood verbrande wangen binnenkomt, smeert ze zich snel vol crème en gaat breeduit op het toilet zitten. Maar dan slaat het weer plotseling om. Al even gehaast giet het weermannetje na een regenbui snel zijn schoenen leeg, om even later buiten bibberend een ijskoude hagelbui te trotseren.

Dit alles zou een wat saaie en mechanische voorstelling kunnen opleveren, maar het tegendeel is het geval. Achter de slapstick schuilt tragiek, want langzamerhand groeit een hevig verlangen om samen te zijn. Om indruk op haar te maken schiet hij met een geweer een vlieg neer van het formaat hond en zij kookt de poten van het dier in een pannetje soep op de kachel. Maar elke huiselijke handeling wordt verstoord door het wisselvallige weer. Steeds vaker tuurt zij dan ook weemoedig door het raam naar buiten, waar hij al even eenzaam in de regen staat te verpieteren. De enige ontmoeting waarbij ze elkaar van dichtbij kunnen zien, ontaardt van pure schrik in een vechtpartij en al hebben ze geen zin meer om mooi weer te spelen, de plicht roept.

De geestige mimevoorstelling laat zien hoe jammer het is dat deze discipline in het jeugdtheater nog steeds een ondergeschoven kind is. 'Altijd weer' smaakt naar meer.