'Broken Flowers' om te watertanden.

recensie Het stoïcisme van Bill Murray (55) is bijna een genre op zich geworden. Zijn hoofd lijkt wel losgekoppeld van zijn lichaam, zo onbeweeglijk is het. Met Buster Keaton en Charlie Chaplin, de sterren van de zwijgende film, deelt hij zo nu en dan een blik recht in de camera. Het is een treurige, wat melancholieke blik die steevast goed is voor droogkomisch effect. Als Murray zijn mond opent (slechts een streepje lip) of een wenkbrauw omhoog trekt, is dat een belevenis op zich.

Jim Jarmusch (52), de meester van het minimalisme, schreef zijn nieuwste film 'Broken Flowers' met Murray in gedachten. Na de compilatiefilm 'Coffee & Cigarettes' (waarin Murray ook al een rolletje speelde) is het een film geworden om bij te watertanden. Het is zelfs een beetje alsof Jarmusch - een van de laatste Newyorkse 'independents' van de oudere generatie - wil laten zien dat hij heus een groot publiek kan bereiken, als hij daar zin in heeft. Op het filmfestival van Cannes, waar Jarmusch de Grote Juryprijs won, werd zijn briljant gecomponeerde 'midlife'-schets al warm onthaald.

Murray speelt Don Johnston, een man van middelbare leeftijd aan wie het leven zogezegd voorbij is gegaan. Hij is rijk geworden met computers en heeft geen reden meer om te werken, of om wat dan ook te doen. Wanneer zijn twintig jaar jongere vriendin (Julie Delpy) hem de bons geeft, met de toevoeging 'gemankeerde Don Juan', is het onduidelijk of hij van streek is. Als er even later een anonieme roze brief op zijn deurmat valt, met de mededeling dat hij een 19-jarige zoon heeft die mogelijk naar hem op zoek is, is het zijn buurman die in actie komt, en die hem met een eigenhandig gebrande cd vol verrukkelijke Ethiopische jazz (van Mulatu Astatke) op pad stuurt langs zijn oude liefdes.

'Basquiat'-acteur Jeffrey Wright speelt die buurman annex amateur-detective in een schitterende bijrol, en hetzelfde geldt voor de vier actrices die zijn oude liefdes spelen: Sharon Stone, Frances Conroy, Jessica Lange en Tilda Swinton. Dit zijn de 'broken flowers' uit de titel, actrices die de veertig allemaal dik zijn gepasseerd, en omdat dat in de filmmakerij problematisch is (problematischer dan voor acteurs), laat Jim Jarmusch ze juist in volle glorie zien. Ondertussen wordt Dons rondgang langs zijn oude liefdes ook een rondgang langs de levens die hij gehad zou kunnen hebben.

De even eenvoudige als ontroerende levensfilosofie waarmee hij besluit, roept op tot actie: er is geen verleden en geen toekomst, er is alleen het hier en nu.