De man als jager, de vrouw passief

recensie Mike Nichols ('The Graduate', 'Who's Afraid of Virginia Woolf') heeft zich als regisseur vaker verdiept in het gedoe van mannen en vrouwen; iets meer in dat van mannen dan dat van vrouwen.

Zijn nieuwste film 'Closer', naar een toneelstuk van Patrick Marber, gaat volgens de regisseur over de manier waarop wij geneigd zijn van een liefde alleen het begin en het einde te herinneren, en het middenstuk te vergeten. Volgens de toneelschrijver gaat zijn stuk over seksuele jaloezie en de mannelijke blik. Als toeschouwer begreep ik uiteindelijk niet zo goed meer waar 'Closer' over ging. Een Engelsman (Jude Law), een schrijver, ontmoet in Londen een paarsharige Amerikaanse (Natalie Portman), een paaldanseres. Hun verhouding loopt een jaar later averij op als de schrijver een nieuwe Amerikaanse ontmoet, een fotografe (Julia Roberts). Hij begint met haar een geheime verhouding; geheim voor zowel zijn eigen vriendin als voor haar kersverse echtgenoot (Clive Owen).

Van de elkaar kruisende affaires zien we alleen de beginnetjes en de eindes: gladde, gekunstelde dialogen in hippe stadslocaties. De leukste scène is die waarin de mannen in deze (dan nog niet opgestarte) vierhoeksverhouding elkaar virtueel leren kennen in een chatbox op internet waarbij Jude Law zich als vrouw voordoet. Even krijg je een visioen van internet als puur mannelijk universum waar heteroseksuele fantasieën onderling worden uitgewisseld, zonder dat er nog zoiets weerbarstigs als een echte vrouw aan te pas komt.

Maar zo radicaal is Nichols niet. Hij pretendeert met 'Closer' toch de werkelijkheid te benaderen; waarin de man jager is en de vrouw passief-agressief. Het is dat Clive Owen het cliché van seks en gevaar zo sexy weet neer te zetten en dat Natalie Portman zo mooi is; echt dichterbij komen we niet.